Si arrita tek Sarafinë. . .

sarafinë

Besoj se vite më parë, kur njerëzit shkruanin më pak dhe lexonin më shumë, diku nëpër facebook, mund të jeni përballur edhe me historitë e mia. Dmth ato që shkruaja vetë unë. Histori të shpërndara nëpër blog-et e të tjerëve, pasi vetë nuk ndihesha akoma gati për diçka aq të madhe sa një blog. Isha vetëm 15 vjeçe. Historitë kanë qenë pafund si: “Ti ishe i pari”, “Si s’të desha pak më shumë”, “Ajsi”, “Shpirt i shpirtit tim”. Dhe tani së fundmi, sapo kam filluar të publikoj një të re: ‘Në majë të gishtave’. Pikërisht këtu tek ‘Sarafinë‘.

Fillimisht, doja të falenderoja ato pak vajza që dikur më jepnin mundësinë të administroja faqet e tyre ose më hapnin mesazhet kur fillova të shkruaja shkrimet e mia të para dhe vendosa të lë historitë. Mi hapnin, më komplimentonin dhe më pas i publikonin ato me të drejtat e autorit “Sara Paco”. 

Dashuria është ajo që më shtyu të hap diçka timen më në fund. U shkëputa nga faqet e të tjerëve dhe vendosa të kem diçka timen, diçka tonën, timen dhe të atij. Dashurisë time të madhe që edhe sot fansat dhe njerëzit që më lexojnë e dinë mirë kush është, pa përmendur emra. Ju kujtohet blogu im i parë personal “Ersa”. Por gjërat nuk shkuan mirë. Siç e dimë të gjithë, dhimbja është shoqja më e mirë e një shkrimtari dhe vendosa ti ndryshoj emrin blog-ut. E ktheva në fjalinë që më së miri më përshtatej. Dhe ja ku vjen blogu i dytë “Nuk meritojmë të harrohemi”.

Kam shkruajtur për disa vite të mira atje dhe shkrimet më të mira i lashë atje. Më dhemb në shpirt sot që si kam më, për faj të një kompjuteri që prishet pothuajse çdo verë. Por kjo është çështje tjetër. As këtu nuk ndihesha rehat, sepse e dija fare mirë se nuk e kisha harruar atë, edhe pse ndryshova emrin e blog-ut. Kështu që mendova: “pse jo ti çosh në djall të gjitha dhe ti dedikosh diçka vetes”? E kështu bëra. E mendova fare pak zgjedhjen e emrit. Nuk doja as emrin tim personal, pasi s’më pëlqen të reklamohem tepër. Gjithmonë kam qenë vajza e padukshme e s’dua të dukem as tani.

 

sarafinë

Sarafinë!

Blog-u lindi në 20 qershor të vitit 2016. E çfarë do të thotë? Ja, ashtu më thërriste një shok që prej vitit 2010. Ka marrë emrin e maces së bardhë të Barbit tek “princesha dhe e varfra”. Ajo është Sarafinë. Dhe unë jam ajo sot. Sarafinë tashmë është një blog i pëlqyer pothuajse nga 6000 persona në Facebook dhe pothuajse 1600 në Instagram. Arriti aty ku desha. Aty hidhen vetëm shkrime reale ku njerëzit gjejnë veten, pasi unë nuk fus fantazinë në shkrime, por vetëm ngjarje personale, dhimbjen, lumturinë (ndonjëherë kur jam e tillë) dhe shpresën kur duhet.

Edhe këtu kam shkrime që i dedikohen atyre. Por të paktën jam e lumtur, sepse ky blog mban mbi supe emrin tim, emrin e asaj që shkruan, Sarës. Sara, një vajze 20 vjeçare, lindur në një qytet të vogël si Kuçova dhe rritur në Itali. Unë e di që kjo nuk do jetë kurrë puna që do më japë bukën e gojës, pasi shkrimi për mua është dhimbje dhe unë nuk dua ta kaloj jetën duke qarë e vajtuar si një poete. Më shumë se një shkrimtare, unë dua të bëhem një psikologe. Kjo është rruga ime drejt suksesit.

Por shkrimi, do të mbetet gjithmonë shpëtimi im. Nëse s’do kisha mundur 5 vite më parë të shkruaja, nuk e di ku do e kisha çuar sot gjithë atë pasion dhe dhimbje. Fal shkrimit unë çlirohesha, flisja, shkarkoja energjitë negative. Fal shkrimit, jam gjallë, sepse gjithë atë dhimbje që të fal jeta ndonjëherë, nuk e di a do isha e afte ta përballoja.

 

Kështu që, faleminderit që ekziston “Sarafinë Blog”. 
Shpresoj të rritesh e të bëhesh e madhe, ashtu siç vetëm ne të dyja e meritojmë.

Copyright: SP.

Mos humbisni asnjë nga shkrimet e Sarës. E gjeni në:

Facebook:Sarafinë.

Instagram: sarafineblog

 

One thought on “Si arrita tek Sarafinë. . .

Lini një Përgjigje

Adresa juaj email s’do të bëhet publike. Fushat e domosdoshme janë shënuar me një *