Rrëfimi i Ami-t ‘shihe jetën përmes ngjyrave’

Pershendetje Hinka.al ,

 Do doja te ndaj me ju historine  e pasionit tim me te madh, artit .
Ngjyrat ,format me kane terhequr vemendjen qe kur kam qene e vogel. Nje vajze e vogel,bore e bardhe me floke te zinj e sy te zi te medhenj, te qete por gjithmone te gjalle, qe leviznin  sa andej ketej  ne kerkim te formave ,objekteve apo ngjyrave te forta .
Ka filluar gjithcka qe  ne hapat e para te jetes, ne nje moshe te njome sic ishte ajo  e kopshtit. Beja vizatime ‘te tmerrshme’  kur e krahasoj me ato qe bej tani ama teper te bukura  kur mendon moshen dhe zellin e madh me te cilat i beja . Vija te shtrembera ,teper te trasha  dhe  te nderthura  aq shume me njera tjetren sa te jepnin idene e nje lemshi te madh .Ama  mund te them me krenari se  ishin nder me te bukurat  ne kopesht.
 Dhe koha rrodhi… asnjhere nuk hoqa dore nga pasioni im .Rrija me ore te tera mb fleten e bardhe per tu permiresuar.Momenti me vendimtar  dhe nje nga momentet   Me te veshtira ne jeten time ishte humbja e parakohshme e babit tim. Dhe ky ishte fillimi i gjithckaje …
Isha e deshperuar dhe nuk kisha deshire te beja me asgje. Nisa te bej nje here ne  jave nje kurs pikture per te perforcuar bazat e mia  dhe  per tu permiresuar. E bera kete gje per disa muaj dhe me pas   vendosa qe te sfidoj veten time dhe te  jem e lire. Lulet ,nga te  gjitha format dhe te gjitha ngjyrat mbeten ende te preferuarat te mia .
Duke qene se jetoj ne nje qytet  te vogel sic eshte Kavaja, ecila nuk  te ofron mundesi per te zhvilluqr pasionet e tua ,parajsa ime e artit ishte ballkoni. Nen rrezet e ngrohta te diellit dhe nen aromen e luleve  neper vazo, moren jete ngjyrat , dhe duket siper per mua mori  jete gjithcka … pikturat e para shume imperfekte dhe me shume  mangesi ia bera dhurate te gjithe njerezve te mi te aferm .
Pas 2 vitesh…
“Artisti asnjhere nuk eshte i kenaqur me veten  dhe une jam perfeksioniste , asnjhere nuk jam. Pasi u permiresova ,me ne fund vendosa  qe te  hap nje faqe arti ne instagram . E shoh si menyren e vetme per te percjelle te njerzit ate qe dua ,ate cka ndjej , te percjell dashurine per te bukuren .Megjithese nuk kam ende shume audience megjithate kjo nuk me pengon aspak madje me  motivon . Perpiqem te balancoj kohen qe harxhoj per artin me ate  qe harxhoj per shkollen dhe edukimin tim dhe me lejoni ta them kete : Eshte teper e veshtire .Kjo faqe  eshte shpetimi im.

Keshtu qe , pavarsisht gjithckaje pavaresishr se sa  e veshtire, e zymte,  e pamundur,  e kote mund te duket jeta ne momentet me te veshtira. Jini aq optimist sa te shihni ngjyrat e jetes. Atehere  do te kuptoni qe bukuria eshte e shkrire kudo prandaj merrni lapsin ,penelin, penen a kitaren dhe  jepeni botes nje kontribut ,jepeni  shpirtin tuaj,artin tuaj….

NDIQNI AMI-N NE INSTAGRAM DHE FRYMEZOHUNI NGA PUNIMET E SAJ!

RREFIMI I SARES : ‘KTHEJE PIKEN TENDE TE DOBET NE PIKE FORCE’

Une nuk e di cfare ndjen nje njeri normal kur sheh fotot e tyre te femijerise.

Jo sepse une jam lindur gati e madhe por sepse une kam patur qe diten e pare te jetes qe ne frymarrjen time te pare sfidat e nje te rrituri. Trupi im ishe shume i vogel dhe shume i dobet per ti perballuar te gjitha ato. Por prane meje kisha nje heroine. Ne kot shikojme filma me superheronj sepse super heronjte e vertet jane prinderit. Ne fillim nena me pas babai. Dhe une fatmiresisht i kisha prane te dy.

Po i rikthehem fjalise se pare, une ndjej krenari per veten, ju nuk e dini por une gjithmone qesh mes lotesh, quheni si te doni por une veten do ta pershkruaja si nje personazh libri qe i mbijetoi luftes se jetes. Femijeria ime si fillim shoke dhe shoqe ka pas mjeket te cilet gjithmone me qendronin tek koka ku une dhe nena ime rrinim shtruar me dite te tera ne spital, kur mishi im i njome cpoheshe nga 2 here ne dite nga serumet e mallkuara.

Me pas kujtoj qe u rrita dhe pak me shume dhe mireqenia jone keshtu prinderit vendosen te me conin me tutje, ne nje spital po kesaj radhe muret nuk ishin me te bardhe por me vizatime, por dreqin, prap spital mbetej. Me kujtohet kur shtratin e ndaja me nenen time sepse e doja 24 ore prane vetes, me kujtohet kur te gjithe femijet si apo jo si une mblidheshin dhe iknim drejt menses. Mengjesi ishe mes meje dhe terapistes, kenaqesha shume sepse isha femije, sepse nuk kuptoja qe pas gjithe asaj terapie fshiheshe armikja ime, “semundja”. Une gjithmone mendoja se isha me pushime, mendoja se pas 1 muaj do vija prap te perqafoja gjyshen time ne shtepi por se mendoja kurre qe ky rrugetim do me merrte vite.

Jo te gjithe femijet kane fat e dini? Sidomos ata si une dhe e dini pse them gjithmone qe shoqeria eshte bekimi im? E dini pse them qe nuk ve asnjehere dashurine para miqesise? E dini pse jam gjithmone gati te hidhem ne zjarr per ta? Sepse kurre nuk me hodhen ne pusin e vetmise. Ishin gjithmone aty per mua, ishin aty dhe krijonin lojra, kushtet, mbyllnin nje sy kur nga mundesite e mia nuk respektoja rregullat e lojes por ato e dinin qe nuk ishte faj im, prandaj kuptonin gjithmone. Pa ta gjithe jeta ime do mbyllej ne: “une dhe semundja”. Pa ta une nuk do kisha nje femijeri dhe ti mohosh nje femije te jetoj femijerine e tij eshte mekat qe as Zoti nuk ta lane dot. Pak me tutje ishin ata qe me njihnin por nuk ishin miqte e mi, sepse miqte e vertet nuk bejne ato lloje pyetje por sot qe u rrita mendoj se ka qene nga mungesa e te diturit, sepse te gjithe kemi sado pak frike nga “e ndryshmja”.

Pyetja me e veshtire e jetes sime: “Pse je keshtu?”
Kur isha vetem i pergjigjesha si te mundesha, cfare nuk shpikja per ta hequr qafe ate pyetje, por me dhimbte me shume kur prezente ishe nena ime, sepse nuk doja qe ajo ta degjonte, nuk doja qe te ndihej fajtore per dicka qe nuk ishe. Por vitet iken, dhe bashke me to sado pak dhe gjendja ime.

Lulja nuk cel direkt prandaj dhe mua mu deshen vite me shume se 6 per te arritur ketu ku jam sot, vuajtjet e femijerise nuk jane asgje me krahesim me ate qe kalon kur rritesh. Nese kur je femije lufton kunder fatit, kur rritesh duhet te luftosh dhe kunder vetes, per te arritur qe te pranosh veten per ate qe je, dhe vetem kur ja arrin fillon te jetosh vertet. Dhe une fillova te lulezoj.

Veshet e mi per here te pare filluan te degjojne fjalet: “Enderr”, “deshira”, “projekte”, por mbi te gjitha “TE ARDHME”. Po me pelqenin si fjale dhe vendosa me gjithe qenien time ti coja deri ne fund, doja te behesha dikush ne jete dhe ku me mire sesa ne shkolle te fillosh bazat e tua te se ardhmes. Fillova te kem rezultatet me te mira, fillova te me mernin si shembull neper klase dhe mesim, mua qe dikur shembuj kisha vetem personazhet neper filma spanjoll dhe amerikan.

Vitet e shkolles kane qene vitet me te bukura te jetes sime. Pata nje moment te zi pas perfundimit te saj sepse brenda saj ndihesha e sigurt por ne perfundim te saj cfare do ndodhte me mua? A do arrija nje rezultat pas gjithe atyre sakrificave? Po. U ngrita nje mengjes dhe vendosa te shkoj pertej shkolles.

Bota e te rriturve ka vetem 1 rregull: “Mos prit nga te tjeret, por shko kapi vet enderrat e tua. “ Dhe ashtu bera, luftova, u pratikova, punova fort derisa arrita te zhduk cdo barriere psikologjike, artetonike dhe sociale. Sot nuk jam “une dhe semundja ime” sot jam “une dhe vetja ime”. Sot ngrihem ne mengjes jo me per te shkuar neper spitale dhe vizita, por per te punuar dhe plotesuar deshirat vetes time. Sot atje jashte nuk ka me njerez qe kthehen pas per te me pare, por njerez qe besojne ne mua dhe me komplementojne. Dhe me besoni, per nje si une komplimentet ta ngrejne shpirtin peshe. Sot me duket sikur cdo gje e shkuar ka qene thjesht nje enderr e hidhur, nje rruge qe zoti ma solli perpara qe ta beja, nje dhome ferri perpara se te hapja dyert e parajses. Dhe kjo parajse ka vend per te gjithe mendoj jo vetem per mua.

Per kete parajse zgjodha te flas sot, tju them se nese ja dola une mundeni edhe ju, nuk duhet te ndalemi perpara sfidave, nuk duhet ti themi vetes: “une jam keshtu nuk eci dot me perpara”, ndoshta nuk mund te ecni dot fizikisht por hej mos harroni kurre se “mendja te con kudo”. “Ktheheni piken tuaj te dobet ne pike force,” kjo fjali eshte gdhendur ne trupin tim sot, por nuk dua ta le me kaq pasi mesazhet pozitive nuk dua ti mbaj vetem per veten por edhe per ju. Ju nuk jeni diagnoza, por tek ju ben pjese dhe ajo, eshte karakteristik e juaja, por ajo nuk eshte ju. Le te pranojme sfiden qe jeta na ka dhene dhe te miqesohemi me te sikur ta kishim nje shoqe te ngushte, vetem keshtu gjerat do kthehen ne favorin tone.
Zoti kurre nuk do mundeshe te jepte nje peshe qe ti nuk do ishe i afte te ta mbaje dhe luftoje.
Zoti di cfare jep dhe kujt ja jep, nese nje dite jeni pertoke konsiderojeni vetem nje ushtar, te cilit betejat me te veshtira i caktohen atij.

Edhe te jesh i semure eshte ndjesi e kendeshme kur e di se ka njerez qe e presin sherimin tend si nje feste. Por jeta nuk eshte gjithmone nje feste, por per sa kohe qe jemi ketu le jetojme ne menyren tone.

Punoi: Sara P. (Copyright: Sarafine Blog)

Nje mashkull BLOGGER, “Pasion apo Rrugëtim drejt një Karriere”

Në mbarë vendet kohët e fundit, bota e modës ka pësuar ndryshime drastike…
Rikthimi i stileve të viteve 80, rikthimi i modeleve, ngjyrat, siluetat e veshjeve, kopertinat e revistave, mënyra sesi perceptohet një “veshje” sot. Të gjitha kanë pësuar nga një ndryshim.
Por një nga ndyshimet më të mëdha në këtë fushë hipnotizuese, kanë qënë ato…”BLOGGER”-et. Personat të cilët kanë nxjerrë nga loja të gjithë editoret e modës.
Cfarë është? Ose më saktë, cfarë do të thotë të jesh një blogger. Shumë persona e kanë këtë pyetje kur kjo fjalë permendet. Por a kanë vallë një shpjegim, i cili është i saktë, sikur sapo të ketë dalë nga fjalori?!…Përgjigja është: JO.
Jo, sepse perceptimi kundrejt bloggerave është i ndryshëm. Ka qasje të ndryshe në cdo person që interesohet mbi botën e modës.

Pak kohë më parë, kjo botë kaloi një nga “luftërat” më të mëdha ndonjëherë.
Beteja midis editoreve të VOGUE dhe bloggereve të afirmuara. Për editoret këto femra dhe meshkuj nuk ishin asgjë tjetër, përvec se disa njerëz të cilët bllokonin rrugët e Parisit, Milanos dhe Londrës. Por këta editorë “hundëpërpjetë” harruan që janë këto “qënie pa vlere, thjesht të bukura”, të cilat mbushnin rreshtat e parë në disa nga sfilatat më të mëdha të “Javës së Modës”.

Por ka dhe nga ata persona, për të cilët të qënurit një blogger, do të thotë që je një influencues, një “trendsetter”, një person i cili aspiron të inspirojë.
Tek këta njerëz, impakti që këto persona, tashmë të rëndësishëm kanë, është mjaft i madh. Sot të gjitha “cat-walks” janë të mbushura me kombinimet e street style, që krijohen pikërisht nga blogger-et.
Por po t’a pyesesh një blogger se cfare kuptimi dhe domethënie ka kjo fjalë? Përgjigja që do të të japin është thjesht: “Kënaqësi”. Një mënyrë për të shprehur atë se kush je pa patur nevojë të flasësh. Të bësh të tjerët të interesohen për ty thjesht nga pamja jote e jashtme, e me pas të shpalosesh brendësinë tënde.”
Kjo do te ishte dhe përgjigja ime…

Sot kjo industri aq sa e bukur dhe interesante, aq dhe e frikshme dhe e eger, ka shumë hyrje e dalje. Ka shume korridore të cilët permbajne intriga dhe sekrete, gjëra që pak nga ne e dinë të vërtetën që fshihet pas tyre. Largimet nga froni i një perandorie që ngre, në mënyrë kaq të papritur dhe ardhja në skenë e disa personazheve, për të cilët nuk ke degjuar më parë.

Eshtë një bote e eger, dhe është bërë e tillë akoma e më shumë. Në qoftë se më parë ti mund te ishe i pari që po krijoje një “look unik”, sot po të njëjtin look mund t’a kenë dhe disa të tjerë pas teje.
Ne qofte se sfilatat gumezhojne nga gjuhet gjermane, franceze, angleze, rralle te degjojne veshte shqip neper keto evente. Ne shtetin tone ka nga ato vajza te cilat e kane krijuar nje emer per vete, kane zene nje vend te denje ne kete shoqeri elitare. Per shembull: Armina Mevlani, Aureta, Jonida Maliqi, Ersi Ngjela, Aurela Hoxha etj.
Keto femra nuk jane bere te njohura brenda dite. Nuk kane realizuar bashkepunime brenda jave. Iu eshte dashur nje kohe e gjate. mund dhe fokusim ne ate cfare kane dashur te arrijne.
Por sa te tjera vajza shqiptare ka, te cilat nuk jane kaq te njohura. Sa meshkuj blogger ka, per te cilet pak jane ne dijeni. Kjo ndodh sepse kjo fushe, ky rang i modes nuk ka bere nje buje kaq te madhe ne vendin tone, sa ka bere ne mbare Europen.
Sot te krijuarit nje blog ne Shqiperi vjen pike se pari si nje deshire, me pas si nje menyre per t’u njohur ne vendin tend, dhe me pas, me nje sasi te konsiderueshme fati, per t’u afirmuar ne menyre internacionale.
Pra arrijme ne perfundimin qe ne qofte se nuk e ke pasion, ne qofte se nuk ka nje zjarr brenda teje qe te con drejt kesaj rruge, atehere nuk ia del dot. Te mendosh ne fillim per parate qe do te fitosh fale nje blogu, nuk ka dhe aq kuptim.
Por te duash te shpalosesh ate qe je, sensin tend te modes, menyren sesi te e prcepton “te bukuren”, kjo po qe ka dhe ben sens. Prandaj ji vetvetja, beji qejfin vetes dhe ploteso deshirat e tua, pa dashur dicka ne kembim, qe ne fillesat e para.
Mundohu te jesh me e mira per veten tende, jo per te tjeret, por beje kete gje duke u dukur bukur…:P

Ndiqeni Ninin ne profilin e tij ne instagram https://www.instagram.com/nini_feshti_

handmade

Handmade crafts, pasioni më i madh i Xhoit

Ky artikull vjen me dëshirën e madhe tonën për të promovuar dhe vlerësuar Xhoin, një vajzë me shpirt artistik dhe e rrethuar nga pasioni për të realizuar punime handmade. Të gjithë ju që ju pëlqejnë gjërat e personalizuara handmade dhe doni të jeni ndryshe nga të tjerët, ju sugjerojmë ta lexoni historinë që Xhoi ka vendosur ta ndajë me ne.

Përshëndetje ndjekës të “Hinka”!

Unë quhem Xhoina Salaj dhe jam 19 vjeç. Jam në prag të përfundimit të maturës dhe dëshiroj të studioj në Fakultetin e Gazetarisë. Pasioni për këte degë lidhet me faktin e të shkruarit dhe të folurit. Të cilat më kanë shoqëruar kudo, duke mos më lënë asnjëherë në baltë. Por gazetaria nuk është pasioni im i vetëm. Pavarësisht angazhimeve të mia, si me magji e gjej gjithmonë kohën e lirë për t’u marrë me shumëllojshmëri idesh kreative. Më pëlqen të qëndis! Po vërtetë është e kohës së vjetër, por më besoni është diçka e mrekullueshme.

Më pëlqen që përveç dhuratave që miqtë apo njerëzit e mi të dashur marrin në raste festash apo ditëlindje, t’u dhuroj atyre edhe një kartolinë handmade të mbushur plot me detaje dhe kujtime.

Apo një kavanoz të mbushur me arsye pse i dua. Tekste këngësh që përshkruajnë dashurinë time ndaj tyre. Një kornizë mbi të cilën vizatohet bukur një shprehje motivuese, pozitive për ditët e tyre melankolike. Më pëlqen t’i bëj të lumtur ata me gjëra të vogla. T’u tregoj në çdo kohë rëndësinë që ata mbartin!

 

Po ju njoh më mirë me botën time të vogël, por plot me ngjyra. Të gjithëve na ka ndodhur të marrosemi pas një t-shirt në vitrinë për një detaj apo një shprehje të veçante që ka. Mua për vete shumë herë. Por tani nuk bëj gjë tjetër veçse marr një bluzë të timen, e vendos në gjergjef (mjet i cili ndihmon në proçesin e qëndisjes). Vizatoj detajin me të cilin kam rënë në dashuri dhe e qëndis.  Kështu arrij në konkluzionin se bluza ime është 100 herë më e bukur se ajo e shtrenjta në dyqan. Më poshtë janë vetëm disa prej punimeve të mia, por ato më pikantet.

 

Punimet në dru janë gjithashtu një pasion i imi.

Herën e parë që u hasa me artin e quajtur String art, kureshtja për ta provuar nuk më la të qetë. Materialet e domosdoshme kushtojnë shumë pak dhe rezultati është i mrekullueshëm. Në foton më poshtë janë disa prej dhuratave që unë kam krijuar, të cilat zbukurojnë shtëpinë time.

 

Për ditëlindje të veçanta idetë janë të pafundme, mjafton vetëm pak durim i miksuar me dashurinë ndaj atij personi. Unë kam krijuar një tortë prej kartoni e cila të jep përshtypjen e një torte të vërtetë dhe të cilën mund ta mbushësh me karamele të ndryshme. Kutitë në formë zemre të mbushura me lule dhe çokollata janë mjaft në modë. Të gjithë mund ta bëjmë një të tillë nëse dëshirojmë dhe ta dekorojmë sipas dëshirës. Kartolinat 3D ose ato me detaje të janë të preferuarat e mia.

 

 

Epo këto janë pasionet e mia, to do small things with great love!

Mund t’iu duken fjalë klishe por kur njeriu merret me diçka, arrin të njohë aftësitë dhe defektet e veta. Zbulon ato çfarë i pëlqejnë dhe jo. Mua më pëlqen të qëndroj me njerëz të cilët merren me diçka, (nuk e kam fjalën që krijojnë ato që krijoj unë). Por njerëz që e mbushin kohën e tyre me energji pozitive në mënyra të ndryshme (dikush në makeup, dikush në pikturë). Dua të them nuk e kalojnë kohën duke folur për të tjerët, por duke kënaqur shpirtin e tyre dhe duke mbushur plot dashuri zemrën e të tjerëve, me ato që ata dinë të bëjnë më mirë.

 

Për të parë më shumë rreth atyre që unë krijoj mund të më ndiqni në Instagram: xhoinaaa

 

Pesë këshilla të thjeshta mbi të lexuarit nga Rea

“Një tufë rrezesh nëpër RE”

Unë jam Rea ose edhe më shkurt RE. Para dy vitesh zgjodha të studioj mbi botën financiare dhe atë bankare, duke ënderruar se me shumë vullnet, studim dhe përpjekje do arrija të realizoja objektivat për një karrierë të suksesshme.

 

Në mendjen time e kam vendosur prej kohësh tanimë, pas përfundimit të studimeve, të cilat dëshiroj t’i zgjeroj edhe më tej, tetë orë në ditë do i shpenzoj duke u endur mes numrash, bilancesh e kredive bankare, por gjashtëmbëdhjetë të tjerat do vallëzoj mes shkronjash, librash e letërsisë.

 

Prej dashurisë time për librin, përkushtimin në të lexuarin qysh prej vegjelisë së hershme dhe dëshirës që pasioni im të shërbejë si frymëzim për bashkëmoshatarët e mi dhe të kthehet në një urë lidhëse për t’i afruar ata me librin, ndërmora para pak muajsh hapin e rëndësishëm të krijimit të blogut tim ”Një tufë rrezesh nëpër RE”.

 

Blogu ka karakter letrar dhe shërben në promovimin e librave, letërsisë, të lexuarit dhe krijimtarisë sime artistike.

Fillimisht dëshiroj të rrefej pak rreth kuptimit të titullit ”Një tufë rrezesh nëpër RE”. Në pamje të parë shumica e njerëzve nuk entuziasmohen kur shohin retë të pushtojnë qiellin (të paktën ata që dashurojnë ngrohtësinë dhe diellin). Jeta, përditshmëria, veset njerëzore, historitë dhe përjetimet mbështillen shpesh prej resh të zymta dhe ne të gjithë jemi pajtuar me këtë realitet. Por letërsia dhe arti i të shkruarit duhet të jenë ‘Kepi i Shpresës së Mirë’! Aty ku secili gjen paqe, ngrohtësi, frymëzim dhe shplodhje. Çdo shkrim në blog realizohet me shumë përkushtim. Qëllimi i vetëm i të cilave është të sjellin në tufë me rreze në monotoninë që shpesh na kaplon.

 

Një blog letrar si ”Një tufë rrezesh nëpër RE” synon të rikthejë letërsinë dhe të lexuarit në vëmendje të të rinjëve, të cilët duket se e kanë braktisur masivisht librin. Të shkëputësh marrëdhënien me librin do të thotë të refuzosh nga jeta jote miqësinë e një miku besnik, një këshilluesi, i cili nuk do të braktisi kurrë. Dashuria për librin mbillet në shpirtin njerëzor. Detyra për këtë i takon familjarëve dhe edukatorëve kur vogëlushi jeton ende mes përrallave dhe ëndërrimeve të fëmijërisë. Me vitet që kalojnë ai fidan kthehet në një pemë të fortë, të bukur, plot lule shumëngjyrëshe, gjelbërim dhe fruta, të cilat të shërbejnë përgjatë gjithë jetës.

 

Dëshira ime më e madhe është që lexuesit e mi të përqafojnë letërsinë duke u frymëzuar nga shkrimet dhe artikujt që lexojnë nga krijimtaria ime. Ajo çka unë sugjeroj çdo javë është një letërsi klasike. E pavdekshme, përcjell vlera, kulturë dhe të bën të apasionohesh pas saj.

Blogu është ndërtuar mbi tre rubrika kryesore:

Së pari, ‘’Nëpër re’’, ku unë si mes resh ndaj me lexuesit e mi pjesëza shpirti. Krijimtarinë time letrare e cila lidhet tërësisht me ndjenjat njerëzore dhe realitetin e problemet e dhimbshme shoqërore. Këto paraqiten në një reflektim të ndërthurur me natyrën e cila ndjen, përjeton dhe reagon për çdo emocion njerëzor.

 

Së dyti, rubrika ‘’Aromë librash’’ i dedikohet tërësisht artikujve mbi letërsinë, librave të zgjedhur, leximit dhe kohës që secili prej nesh i kushton të lexuarit.

 

Së treti, rubrika ‘’Klubi i Librit #rrëmbelibrin’’ është më e vecanta dhe një nga më të dashurat për lexuesit. Në Klubin e Librit lexojmë së bashku, diskutojmë dhe ndërtojmë miqësi të reja, përveçse ushqejmë shpirtin me letërsi të mirë dhe plot vlerë.

Dëshiroj që me lexuesit e Hinka.al dhe lexuesit e mi të ndaj pesë këshilla të thjeshta mbi të lexuarit.

1) Të mos gjesh kohë për t’u zhytur në një libër cdo ditë është thjesht një justifikim. Mirëorganizoje ditën. Mos e lejo veten të rrëzohesh në grackën e rrjeteve sociale, të cilat na e vjedhin kohën pa e kuptuar.

2) Të lexuarit të pasuron fjalorin dhe një artikulim i mire nuk të lë kurrë në baltë.

3) Duke lexuar nuk harron të shkruash gjuhën tonë pa gabime drejtshkrimore dhe sintaksore. Mos harro, një njeri i cili bën shpesh gabime drejtshkrimore ka gjasa të mos merret shumë seriozisht.

4) Nëse të mungon motivimi për të rrëmbyer një libër bashkohu me Klubin e Librit #rrembelibrin. Superfuqia jonë është të frymëzojmë të tjerët, po e jotja?

5) Kultura e të lexuarit te të rinjtë është zbehur. Por me kalimin e kohës dikush që nuk i ndan librat nga duart, mëson të mos dijë të jetojë pa to! Ktheje librin në një domosdoshmëri për ty, në ushqim për shpirtin dhe stërvitje për mendjen.

 

Në përfundim, ju ftoj të gjithëve në ‘’Një tufë rrezesh nëpër RE’’! Aty ku do të gjeni gjithçka mbi letërsinë dhe librat, dhe mbi të gjitha do gjeni miq besnik.

Mos harroni, asnjë RE nuk është aq e zymtë sa rrezet të mos mundin të depertojnë…

Për më shumë informacion rreth blog-ut, më ndiqni në Instagram: reasdailydiary

skincare

Këshilla për një mirëmbajtje perfekte të lëkurës!

Skincare, mirëmbajtja e lëkurës

Të gjitha ne femrat duam të kemi në pamje të kuruar dhe të bukur. Të ndjekim trendet e reja përsa i përket fashion-it, make-up-it dhe skincare. Pikërisht tek kjo e fundit doja të ndalesha dhe të ndaja këshillat e mia me lexueset e këtij artikulli. Vajza… është momenti që ato lekë të cilat i shpenzoni mbi produkte të shtrenjta makeup-i, t’i shpenzoni në skincare. Për ta shqipëruar dhe në të njëjtën kohë për ta THEKSUAR, bëhet fjalë për mirëmbajtjen e lëkurës. Është koha të hiqni dorë nga fondatinat, që ndryshe u themi full coverage.  Lëreni lëkurën të marrë ajër!!

 

 

E bukura nuk është të mbulosh imperfeskionet e tua, por ti kurosh ato.

Më poshtë do ju japim disa këshilla personale të cilat do ju ndihmojnë që fytyra juaj të fillojë të gjallërohet.

 

Fillo duke rralluar ato dhjetra produktet e marketit që vendosni çdo mëngjes në fytyrë.
Sa prej jush pasi lajnë fytyrën përdorin një tonik? Mos më thoni që ka ditë që harroni dhe hidratuesin?! Sa prej jush ka bërë kërkime online për llojin e lëkurës tuaj? Çfarë problematikë keni me lëkurën? Si mund ta trajtoni? Pyetjet më lart janë për t’ju nxitur të filloni kërkimet në google për atë çka ju shqetëson. Ose konsultohuni me një dermatolog/e.

 

Unë personalisht, kam pasur një eksperience jo të mirë me lëkurën. Ka qënë një periudhë, për fat të keq, jo e shkurtër. Dhe më e keqja ka qënë se po njësoj siç bën një pjesë e mirë e juaja, bëja dhe unë. Çdo mëngjes do ngrihesha një orë e gjysëm përpara për tu lyer, sepse pa dorashka fare, e kisha kompleks. Nuk mund ta imagjinoja që njerëzit të më shikonin me një lëkurë të mbushur me akne apo njolla tek-tuk. Oh po, i kisha zili vajzat me lëkurë të pastër, pa akne, pa njolla, pa pore të stërzmadhuara, pa yndyrë në lëkurë…

 

Kështu pra, një ditë duke parë video në youtube u inspirova aq shumë për t’iu përkushtuar lëkurës, sa që të nesërmen shkova në një farmaci dhe bleva një larës për lëkurë të yndyrshme dhe një hidratues.

Pikërisht nga këtu do ta filloj:

Larësi, duhet të jetë i pashmangshëm në rutinën tuaj, dy herë në ditë minimalisht. Duhet t’i përshtatet llojit të lëkurës suaj. Nëse keni një lëkurë të yndyrshme, përdorni një larës që pastron në thellësi, por dhe që kontrollon sebumin në lëkurën tuaj. Për një lëkurë të thatë, përdorni një larës pa acide, hidratues, që mos të përfundoni me harta të thata në fytyrë. Ndërsa për lëkurë sensitive, duhet të jeni akoma më të kujdesshme në zgjedhjet tuaja.

 

Por unë nuk jam specialiste. Nuk mund të të them shko bli këtë artikull, në këtë vend. JO ! Duhet të konsultohesh me një specialist/e, qoftë edhe në një farmaci.

 

Lëkura është pjesë e jotja, e të njohurit veten. Të mirëmbajturit po ashtu tregon çka je, sa e vendosur je që të bëhesh më e mira e vetes tënde. E di që mund të duket pak mainstream kur them që mos ki turp nga lëkura që ke poshtë make up-it, por realisht pamja e jashtme nuk është gjithçka. Kështu që, jepi kohë vetes të mësosh, të përmirësohesh, të jesh femër.

By Vanessa 

sarafinë

Si arrita tek Sarafinë. . .

Besoj se vite më parë, kur njerëzit shkruanin më pak dhe lexonin më shumë, diku nëpër facebook, mund të jeni përballur edhe me historitë e mia. Dmth ato që shkruaja vetë unë. Histori të shpërndara nëpër blog-et e të tjerëve, pasi vetë nuk ndihesha akoma gati për diçka aq të madhe sa një blog. Isha vetëm 15 vjeçe. Historitë kanë qenë pafund si: “Ti ishe i pari”, “Si s’të desha pak më shumë”, “Ajsi”, “Shpirt i shpirtit tim”. Dhe tani së fundmi, sapo kam filluar të publikoj një të re: ‘Në majë të gishtave’. Pikërisht këtu tek ‘Sarafinë‘.

Fillimisht, doja të falenderoja ato pak vajza që dikur më jepnin mundësinë të administroja faqet e tyre ose më hapnin mesazhet kur fillova të shkruaja shkrimet e mia të para dhe vendosa të lë historitë. Mi hapnin, më komplimentonin dhe më pas i publikonin ato me të drejtat e autorit “Sara Paco”. 

Dashuria është ajo që më shtyu të hap diçka timen më në fund. U shkëputa nga faqet e të tjerëve dhe vendosa të kem diçka timen, diçka tonën, timen dhe të atij. Dashurisë time të madhe që edhe sot fansat dhe njerëzit që më lexojnë e dinë mirë kush është, pa përmendur emra. Ju kujtohet blogu im i parë personal “Ersa”. Por gjërat nuk shkuan mirë. Siç e dimë të gjithë, dhimbja është shoqja më e mirë e një shkrimtari dhe vendosa ti ndryshoj emrin blog-ut. E ktheva në fjalinë që më së miri më përshtatej. Dhe ja ku vjen blogu i dytë “Nuk meritojmë të harrohemi”.

Kam shkruajtur për disa vite të mira atje dhe shkrimet më të mira i lashë atje. Më dhemb në shpirt sot që si kam më, për faj të një kompjuteri që prishet pothuajse çdo verë. Por kjo është çështje tjetër. As këtu nuk ndihesha rehat, sepse e dija fare mirë se nuk e kisha harruar atë, edhe pse ndryshova emrin e blog-ut. Kështu që mendova: “pse jo ti çosh në djall të gjitha dhe ti dedikosh diçka vetes”? E kështu bëra. E mendova fare pak zgjedhjen e emrit. Nuk doja as emrin tim personal, pasi s’më pëlqen të reklamohem tepër. Gjithmonë kam qenë vajza e padukshme e s’dua të dukem as tani.

 

sarafinë

Sarafinë!

Blog-u lindi në 20 qershor të vitit 2016. E çfarë do të thotë? Ja, ashtu më thërriste një shok që prej vitit 2010. Ka marrë emrin e maces së bardhë të Barbit tek “princesha dhe e varfra”. Ajo është Sarafinë. Dhe unë jam ajo sot. Sarafinë tashmë është një blog i pëlqyer pothuajse nga 6000 persona në Facebook dhe pothuajse 1600 në Instagram. Arriti aty ku desha. Aty hidhen vetëm shkrime reale ku njerëzit gjejnë veten, pasi unë nuk fus fantazinë në shkrime, por vetëm ngjarje personale, dhimbjen, lumturinë (ndonjëherë kur jam e tillë) dhe shpresën kur duhet.

Edhe këtu kam shkrime që i dedikohen atyre. Por të paktën jam e lumtur, sepse ky blog mban mbi supe emrin tim, emrin e asaj që shkruan, Sarës. Sara, një vajze 20 vjeçare, lindur në një qytet të vogël si Kuçova dhe rritur në Itali. Unë e di që kjo nuk do jetë kurrë puna që do më japë bukën e gojës, pasi shkrimi për mua është dhimbje dhe unë nuk dua ta kaloj jetën duke qarë e vajtuar si një poete. Më shumë se një shkrimtare, unë dua të bëhem një psikologe. Kjo është rruga ime drejt suksesit.

Por shkrimi, do të mbetet gjithmonë shpëtimi im. Nëse s’do kisha mundur 5 vite më parë të shkruaja, nuk e di ku do e kisha çuar sot gjithë atë pasion dhe dhimbje. Fal shkrimit unë çlirohesha, flisja, shkarkoja energjitë negative. Fal shkrimit, jam gjallë, sepse gjithë atë dhimbje që të fal jeta ndonjëherë, nuk e di a do isha e afte ta përballoja.

 

Kështu që, faleminderit që ekziston “Sarafinë Blog”. 
Shpresoj të rritesh e të bëhesh e madhe, ashtu siç vetëm ne të dyja e meritojmë.

Copyright: SP.

Mos humbisni asnjë nga shkrimet e Sarës. E gjeni në:

Facebook:Sarafinë.

Instagram: sarafineblog

 

ana

Ana Limani dhe pasioni i saj për të shkruarin!

Me botën e saj të bukur dhe me dëshirën për të shkruar, Ana Limani është ndryshe nga shumë moshatarë të saj. Pasioni më i madh i saj është të hedhë në letër çdo mendim, ndjenjë apo përjetim të momentit. Më shumë sesa pasion, të shkruarit për të po kthehet në profesion. Së fundmi, Ana ka nxjerrë librin e saj të parë online, të cilin mund ta gjeni në blog-un e saj ‘Life with Ana’

 

Ja se si na e tregon Ana dëshirën dhe pasionin e saj për të shkruarin:

Njerëz të mirë e të bukur që gjetët pak kohë të lexoni në këtë fillim viti.
Unë jam Ana, një 18 vjeçare që sapo ka nisur rrugëtimin e saj e rrethuar nga plot dëshira, ëndrra dhe pasione. Dhe një prej tyre vazhdon të mbetet shkrimi dhe blog-u im.

 

‘Life with Ana’ blog lindi në shkurt 2015. Në fillim ishte thjesht një mënyrë për t’u shprehur dhe për të ndarë me të tjerët gjërat që më pëlqenin. Dhe ndërsa kohët kalonin, ai mori formën që ka sot, plot me shkrime që burojnë nga thellësia e zemrës dhe mbërrijnë tek e juaja.

 

Të hapësh një blog është shumë e thjeshtë, por ta mbash gjallë dhe ta rrisësh atë kërkon përkushtim edhe kohë. Pikërisht dëshira për shkrimin dhe fotografinë e bëri më të lehtë që të kisha gjuhën e duhur për të komunikuar me ata që e lexonin dhe të përcillja emocionin e mesazhin e duhur në çdo shkrim.
Duke kombinuar rrjetet sociale me blog-un, kam arritur të krijoj atë familjen time të vogël prej lexuesish, të cilët me mendimet e tyre të sinqerta dhe mbështetjen, janë pjesa më e bukur e asaj që bëj.
Çdo gjë që ndërmerret ka një qëllim. Dhe ndonëse në fillim nuk e kisha të qartë se çfarë doja të arrija, tashmë e di se qëllimi im, pra i blog-ut tim është të jem afër me njerëzit, për ato gjëra që rrallë fliten, por shpesh ndihen. Dhe mbi të gjitha për t’i bërë ata të ndihen mirë.

 

Një ndër arritjet më të mëdha ka qenë edhe shkrimi i një libri online “Një copëz festë”.

Një copëz festë është një libër i shkurtër në formë “guide” për kohërat e festave. Çdo gjë që ju duhet duke filluar nga mënyrat e zbukurimit, ide dhuratash, filma, veshje etj. Gjithashtu midis guidës së thjeshtë ka dhe pak shkrime mbi ato çka kanë më shumë rëndësi në jetë. Por për më shumë ju ftoj ta zbuloni vetë në blog.

Për këtë vit, shumë gjëra të reja, artikuj të rinj na presin me një rikonceptim i blogut. Jo vetëm me shkrime romantike, por edhe me shkrime që kanë të bëjnë me dashurinë për veten, përmirësimin tonë apo këshilla për problemet që mund të hasim. Është koha që ta rikthejmë vëmendjen tek vetja jonë.

Dhe së fundmi, duke qenë se 2018 erdhi, cilat janë disa ndryshime që mund të bëni këtë vit?

1. Kujdesuni për veten. Filloni të ushqeheni shëndetshëm dhe të mos lini pas dore aktivitetin fizik. Të dukeni mirë do t’ju bëjë edhe të ndiheni mirë.
2. Kushtojini më shumë vëmendje njerëzve tuaj të dashur.
3. Njihni njerëz të rinj. Çdo njeri ka diçka për t’ju ofruar dhe mësuar.
4. Hiqni dorë nga ato “zakonet e këqija”, duhani, alkoli etj. Ose të paktën përpiquni t’i pakësoni.
5. Zhvendoseni fokusin në jetën reale dhe shkëputuni sado pak nga rrjetet sociale.
6. Kapni çdo mundësi që ju jepet dhe realizoni çdo dëshirë që keni.

 

Dhe ndërkohë, unë ju uroj një vit sa më të lumtur!
Shumë dashuri,
Ana.

 

Mos i humbisni shkrimet e Anës në blogun e saj: Life with Ana
Ndiqeni edhe në Instagram: ana_limani

Të ecësh në karrierë pa patur nevojë të ecësh mbi taka!

Të ecësh në karrierë pa patur nevojë të ecësh mbi taka!

Silva, një femër në karrierë rrëfen disa detaje sesi kujdeset që të ketë një pamje korrekte gjatë rutinës së saj të përditshme të punës. Jam e sigurt që në këtë artikull do e gjejnë veten shumë vajza të cilat duan të duken gjithmonë bukur.

 

Të jesh një eksperte ligjore në fushën e marrëdhënieve ndërkombëtare në mbrojtjen civile, për mua s’ka qënë aspak e thjeshtë.  Një pozicion i tillë nuk kërkon vetëm investim intelektual por edhe investim kohor, edhe përtej orarit zyrtar të punës. Takime të shumta, mbledhje të rëndësishme, udhëtime të shpeshta pune, punë në terren, trajnime periodike. . . çfarë të vesh?!

Imazhi klasik i një juriste që mban funde slimfit, këmisha dhe stiletto të larta, e cila është më shumë epshndjellëse me veshjen e saj sesa e angazhuar profesionalisht, ka mbetur një model i kohës së shkuar. Unë për shkak të rutinës së punës jam e angazhuar në mjedise të ndryshme si në zyrë ashtu dhe në terren.

Në fillim e kisha të vështirë të zgjidhja veshjen e përshtatshme që do mbulonte dhe pjesën formale të zyrës por edhe atë casual të terrenit të vështirë. Aty ku as makina nuk depërton dot. Në atë lloj mjedisi ku ti duhet të përfaqësosh autoritetin shtetëror por s’mund ta bësh me një ‘veshje turisti’.

Sigurisht një smart casual do ishte shpëtimtari në të tilla situata. Unë e gjej veten shumë tek veshjet shapeless. Një palë pantallona office style, një pulovër e ngrohtë e mbyllur deri tek fillimi i qafës apo një golf me mëngë pa formë, një pallto treçerekshe me kuadrate ose edhe njëngjyrëshe, apo edhe një xhaketë stofi. Të shoqëruara këto me një palë këpucë me takë katrore minimale ose pa takë fare, do ishte zgjedhja perfekte për një ditë dimri.

Xhinset cowboy janë gjithmonë një shok i ngushtë i imi, pasi ndjehem komode me to dhe kombinohen lehtë. Ato mbartin një lloj sensualiteti pasi më shumë fshehin sesa tregojnë. Ky besoj është çelësi i një veshje korrekte në mjedis pune. Të nxjerrësh format në plan primar shpesh të shndërron në subjekt seksualiteti duke kaluar në plan të dytë vlerat që mund të kesh ti si profesioniste në një fushë të caktuar.

Çfarë s’do vishja kurrë në zyrë?!

Pantallonat dhe fundet e lëkurës. Kategorikisht s’i këshilloj. Janë sexy nëse i vesh kur del me shoqet për të pirë një gotë apo kur shkon në pub. Kurrsesi paradite, e sidomos në zyrë. 

 

A duhet të mbajmë me vete një veshje apo aksesorë rezervë për çdo rast?

Unë e bëj, në makinë mbaj gjithmonë atlete të pastra rezervë, kurse në zyrë mbaj 1 palë stiletto me takë 9 cm. Kështu, në çdo rast të paparashikuar në terren ose për ndonjë takim formal, i kam aty.

Përsa i përket make up-it, çfarë duhet të kemi kujdes?!

Buzëkuqi, aq i domosdoshëm për çdo femër. Nëse je  bardhoshe, por edhe nëse je  ezmere, një i kuq matt do ta ndriste fytyrën. Por, nëse ti ke një drekë pune, ai buzëkuqi do linte gjurmë mbi pecetën e bukës apo gotën e ujit. Zgjidhja optimale?! Një lip gloss apo një bezhë/nude matt. Edhe po u fshi, lë gjurmë minimale.

Po çanta?!

Këto dy vjet janë tendencë çantat e vogla, katrore ose me forma jo të zakonta, por unë vazhdoj të mbaj çanta që variojnë nga madhësia mesatare deri tek ato me madhësi të bollshme të cilat të mundësojnë mbajten e shumë aksesorëve me vete.

Aksesori që se ndan kurrë nga vetja?!

Një ‘must’ për mua dhe për vajzat në tërësi mendoj se janë syzet e diellit dhe ora e dorës. Të dyja të nevojshme si në aspektin estetik, ashtu edhe atë funksional. Syzet i mbaj gjithmonë me xham dhe skelet me ngjyrë të errët pasi kanë kombinim universal.

 

Çfarë duhet të kemi me vete në çantë gjithmonë?!

Përveç karikuesit të celularit 🙂 :), gjithmonë mbaj në çantë një krem për duart, një hidratues për fytyrën, një parfum për sensualitetin, dhe një çokollatë për humorin.


E si mund të kishte një mbyllje më të bukur të artikullit sesa këshilla që jep Juristja jonë Silva.

”Përpiqem të mbaj buzëqeshjen gjatë gjithë ditës. Buzëqeshja të ndihmon të ruash ekuilibrin emocional dhe ngarkon pozitivisht njerëzit që të rrethojnë. Mos harrojmë se në kompleks gjuha jonë e trupit na shoqëron çdo sekondë dhe transmeton atë që në vërtetë përfaqësojmë”.
Ndiqeni Silvën në profilin e saj në instagram: Silva Jakaj

Ambra

Një vajzë ndryshe. Çfarë mund të ‘vjedhim’ nga Ambra!

Ambra është një vajzë aq e lezetshme dhe besoj se të gjithë ju që e njihni jeni dakord me mua. Madje nëse akoma nuk e keni njohur deri më tani, do më jepni të drejtë pasi të lexoni artikullin e saj. Përveç thjeshtësisë që e karakterizon, ajo ka dhe një talent mjaft interesant. Është pikërisht vullneti dhe frymëzimi i saj për të krijuar dhe realizuar vetë gjërat praktike që mund ti duhen apo siç e njohim tashmë DIY.

Ja se çfarë mund të ‘vjedhim’ nga Ambra!

“Përshëndetje ndjekës të “Hinka”. Sot është e dielë dhe ditë pushimi për shumicën e njerëzve (por jo për mua). Disa kanë zgjedhur të qëndrojnë në shtëpi, ngrohtë dhe rrethuar me “aromën” e festave që po afrojnë. Disa të tjerë po mendojnë për dhuratat që do marrin dhe japin. Sot do ju vij pak në ndihmë të gjithë atyre që kanë dëshirë të bëjnë gjëra të bukura në kushte shtëpie. DIY is funny and amazing.

 

Unë jam Ambra Feratozi. Studioj për Shkenca juridike. Dega ime nuk ka lidhje fare me pasionet dhe “dashuritë” e mia të shumta që më mbushin kohën e lirë. Një ndër gjërat që shijoj më shumë është të bërit “little things”, gjëra të vogla të personalizuara ose jo, por me vlerë të madhe për të gjithë njerëzit e zemrës. Është e gjitha dëshirë, vullnet dhe pasion, me gjithë dashurinë e mundshme.

Babi im ishte njeriu që më realizonte çdo gjë që doja. Ai ishte dhe është inspirimi im.

Nga ai nisi dëshira që unë kam sot për të bërë gjëra të veçanta,  të vazhdoj të gjej kohën dhe frymëzimin që më nevojitet. Të gjitha të bëra me dorë… gazeta, letra, dru, tapa shishesh ose kanaçesh, etj. Koleksiononim gjithashtu. Krijonim shumë gjëra të bukura, bënim dhurata për njëri-tjetrin për festa të ndryshme, maska me personazhin e caktuar (kur bëja dramatizimet në fillore) dhe pafundësisht gjëra praktike që i përdornim në jetën tonë të përditshme. 

Për ju zgjodha 3 ide interesante për t’ju futur punës këtë fundvit dhe ti surprizoni njerëzit e dashur.

 

Ideja e parë -> Një ditar tipik princeshe.

Kjo është gjëja më e thjeshtë dhe më e bukur që kam bërë në jetën time. Mu deshën vetëm një copë pellushi të vjetër që nuk e përdor më, një ditar me një cover shumë të thjeshtë, ngjitëse dhe një sticker kurore. Fotot më poshtë tregojnë pak a shumë hapat e punës. Ju sugjeroj të provoni ta realizoni vetë  dhe do argëtoheni shumë.

 

Ideja dytë -> Një kornizë unike.

Kornizat janë unike në të gjitha llojet e mundshme. Por korniza jonë është shumë ndryshe, pasi realizohet me detajin që të gjithë ne e kemi në shtëpinë tonë. Pikërisht disqet e vjetra. Për realizimin e saj, përveç disqeve, duhen fletë kartoni (ngjyra sipas dëshirës), gërshërë, ngjitëse. Priten disqet në forma afërsisht trekëndore për ta pasur më të lehtë punën gjatë vendosjes. Në fletën e kartonin krijojmë formën e një kornize mesatare. E presim. Fillojmë të ngjisim disqet e prera në të gjithë hapësirën. Dhe në fund zgjedhim një foto të preferuar të personit që do ja dhuroni këtë fundvit. Diy më interesante që keni parë besoj??? Cool!

 

Ideja e tretë -> Kavanozi “Snow Santa Klaus”

Mamatë tona janë aq të mira sa nuk lënë gjë pa ruajtur në shtëpi. Sa kavanoza bosh kemi në kuzhinë?? Unë i zbukuroj shumë dhe mbaj gjithmonë disa lule të freskëta.
Por këtë herë mendova diçka ndryshe. Na duhen disa letra shkëlqyese, që do t’i presim aq të vockla si pika shiu, pak shkumë deti të copëtuar për efekt dëbore, një lodër të vogël Santa Klaus, ujë dhe ngjitëse. Në kapakun e kavanozit ngjisim Snow Santa Klausin e bardhë dhe e lëmë të thahet gjatë, në mënyrë që të mos prishet nga uji. Pasi e mbushim me ujë, hedhim brenda letrat dhe “shkumën e detit”. Pa e mbyllur kavanozin, rreth e qark i shtojmë detajin e pemës dhe një varg minimal gold, për të mbuluar pjesën e mbylljes së kavanozit. Më pas e mbyllim dhe e tundim. Ja ku është, diçka e lezetshme për një ambient kuzhine.

 

 

 

Këtë mini kavanoz “Snow Santa Klaus” mund t’ia dhuroni nënave ose gjysheve. Ato do e adhurojnë dhe do të hipnotizohen nga “mini-magjia” e të rënit dëborë dhe plot “glitter” mbi babagjyshin e vitit të ri.

A nuk ju thashë që DIY ishte funny dhe fantastik??? Shpresoj t’iu kem ardhur sadopak në ndihmë.

Gjithashtu doja t’iu sugjeroja aplikacion-et e mia të preferuara që i ndjek prej vitesh ‘Pinterest’ dhe ‘Tumblr’. Shkarkojini, hidhini një sy dhe përvishjuni punës.
U kënaqa shumë me këtë artikull.
Ju uroj një të dielë të bukur dhe frymëzuese për gjëra të bukura.
Me shumë dashuri, Amblusi.
Hugs.

 

Me shumë mundësi edhe ju po mendoni ti provoni njëherë vetë në shtëpi sugjerimet që na dha Ambra. Nëse jeni të interesuar për krijimet e saj, mund ta gjeni atë në Instagram