Rrëfimi i Ami-t ‘shihe jetën përmes ngjyrave’

Pershendetje Hinka.al ,

 Do doja te ndaj me ju historine  e pasionit tim me te madh, artit .
Ngjyrat ,format me kane terhequr vemendjen qe kur kam qene e vogel. Nje vajze e vogel,bore e bardhe me floke te zinj e sy te zi te medhenj, te qete por gjithmone te gjalle, qe leviznin  sa andej ketej  ne kerkim te formave ,objekteve apo ngjyrave te forta .
Ka filluar gjithcka qe  ne hapat e para te jetes, ne nje moshe te njome sic ishte ajo  e kopshtit. Beja vizatime ‘te tmerrshme’  kur e krahasoj me ato qe bej tani ama teper te bukura  kur mendon moshen dhe zellin e madh me te cilat i beja . Vija te shtrembera ,teper te trasha  dhe  te nderthura  aq shume me njera tjetren sa te jepnin idene e nje lemshi te madh .Ama  mund te them me krenari se  ishin nder me te bukurat  ne kopesht.
 Dhe koha rrodhi… asnjhere nuk hoqa dore nga pasioni im .Rrija me ore te tera mb fleten e bardhe per tu permiresuar.Momenti me vendimtar  dhe nje nga momentet   Me te veshtira ne jeten time ishte humbja e parakohshme e babit tim. Dhe ky ishte fillimi i gjithckaje …
Isha e deshperuar dhe nuk kisha deshire te beja me asgje. Nisa te bej nje here ne  jave nje kurs pikture per te perforcuar bazat e mia  dhe  per tu permiresuar. E bera kete gje per disa muaj dhe me pas   vendosa qe te sfidoj veten time dhe te  jem e lire. Lulet ,nga te  gjitha format dhe te gjitha ngjyrat mbeten ende te preferuarat te mia .
Duke qene se jetoj ne nje qytet  te vogel sic eshte Kavaja, ecila nuk  te ofron mundesi per te zhvilluqr pasionet e tua ,parajsa ime e artit ishte ballkoni. Nen rrezet e ngrohta te diellit dhe nen aromen e luleve  neper vazo, moren jete ngjyrat , dhe duket siper per mua mori  jete gjithcka … pikturat e para shume imperfekte dhe me shume  mangesi ia bera dhurate te gjithe njerezve te mi te aferm .
Pas 2 vitesh…
“Artisti asnjhere nuk eshte i kenaqur me veten  dhe une jam perfeksioniste , asnjhere nuk jam. Pasi u permiresova ,me ne fund vendosa  qe te  hap nje faqe arti ne instagram . E shoh si menyren e vetme per te percjelle te njerzit ate qe dua ,ate cka ndjej , te percjell dashurine per te bukuren .Megjithese nuk kam ende shume audience megjithate kjo nuk me pengon aspak madje me  motivon . Perpiqem te balancoj kohen qe harxhoj per artin me ate  qe harxhoj per shkollen dhe edukimin tim dhe me lejoni ta them kete : Eshte teper e veshtire .Kjo faqe  eshte shpetimi im.

Keshtu qe , pavarsisht gjithckaje pavaresishr se sa  e veshtire, e zymte,  e pamundur,  e kote mund te duket jeta ne momentet me te veshtira. Jini aq optimist sa te shihni ngjyrat e jetes. Atehere  do te kuptoni qe bukuria eshte e shkrire kudo prandaj merrni lapsin ,penelin, penen a kitaren dhe  jepeni botes nje kontribut ,jepeni  shpirtin tuaj,artin tuaj….

NDIQNI AMI-N NE INSTAGRAM DHE FRYMEZOHUNI NGA PUNIMET E SAJ!

RREFIMI I SARES : ‘KTHEJE PIKEN TENDE TE DOBET NE PIKE FORCE’

Une nuk e di cfare ndjen nje njeri normal kur sheh fotot e tyre te femijerise.

Jo sepse une jam lindur gati e madhe por sepse une kam patur qe diten e pare te jetes qe ne frymarrjen time te pare sfidat e nje te rrituri. Trupi im ishe shume i vogel dhe shume i dobet per ti perballuar te gjitha ato. Por prane meje kisha nje heroine. Ne kot shikojme filma me superheronj sepse super heronjte e vertet jane prinderit. Ne fillim nena me pas babai. Dhe une fatmiresisht i kisha prane te dy.

Po i rikthehem fjalise se pare, une ndjej krenari per veten, ju nuk e dini por une gjithmone qesh mes lotesh, quheni si te doni por une veten do ta pershkruaja si nje personazh libri qe i mbijetoi luftes se jetes. Femijeria ime si fillim shoke dhe shoqe ka pas mjeket te cilet gjithmone me qendronin tek koka ku une dhe nena ime rrinim shtruar me dite te tera ne spital, kur mishi im i njome cpoheshe nga 2 here ne dite nga serumet e mallkuara.

Me pas kujtoj qe u rrita dhe pak me shume dhe mireqenia jone keshtu prinderit vendosen te me conin me tutje, ne nje spital po kesaj radhe muret nuk ishin me te bardhe por me vizatime, por dreqin, prap spital mbetej. Me kujtohet kur shtratin e ndaja me nenen time sepse e doja 24 ore prane vetes, me kujtohet kur te gjithe femijet si apo jo si une mblidheshin dhe iknim drejt menses. Mengjesi ishe mes meje dhe terapistes, kenaqesha shume sepse isha femije, sepse nuk kuptoja qe pas gjithe asaj terapie fshiheshe armikja ime, “semundja”. Une gjithmone mendoja se isha me pushime, mendoja se pas 1 muaj do vija prap te perqafoja gjyshen time ne shtepi por se mendoja kurre qe ky rrugetim do me merrte vite.

Jo te gjithe femijet kane fat e dini? Sidomos ata si une dhe e dini pse them gjithmone qe shoqeria eshte bekimi im? E dini pse them qe nuk ve asnjehere dashurine para miqesise? E dini pse jam gjithmone gati te hidhem ne zjarr per ta? Sepse kurre nuk me hodhen ne pusin e vetmise. Ishin gjithmone aty per mua, ishin aty dhe krijonin lojra, kushtet, mbyllnin nje sy kur nga mundesite e mia nuk respektoja rregullat e lojes por ato e dinin qe nuk ishte faj im, prandaj kuptonin gjithmone. Pa ta gjithe jeta ime do mbyllej ne: “une dhe semundja”. Pa ta une nuk do kisha nje femijeri dhe ti mohosh nje femije te jetoj femijerine e tij eshte mekat qe as Zoti nuk ta lane dot. Pak me tutje ishin ata qe me njihnin por nuk ishin miqte e mi, sepse miqte e vertet nuk bejne ato lloje pyetje por sot qe u rrita mendoj se ka qene nga mungesa e te diturit, sepse te gjithe kemi sado pak frike nga “e ndryshmja”.

Pyetja me e veshtire e jetes sime: “Pse je keshtu?”
Kur isha vetem i pergjigjesha si te mundesha, cfare nuk shpikja per ta hequr qafe ate pyetje, por me dhimbte me shume kur prezente ishe nena ime, sepse nuk doja qe ajo ta degjonte, nuk doja qe te ndihej fajtore per dicka qe nuk ishe. Por vitet iken, dhe bashke me to sado pak dhe gjendja ime.

Lulja nuk cel direkt prandaj dhe mua mu deshen vite me shume se 6 per te arritur ketu ku jam sot, vuajtjet e femijerise nuk jane asgje me krahesim me ate qe kalon kur rritesh. Nese kur je femije lufton kunder fatit, kur rritesh duhet te luftosh dhe kunder vetes, per te arritur qe te pranosh veten per ate qe je, dhe vetem kur ja arrin fillon te jetosh vertet. Dhe une fillova te lulezoj.

Veshet e mi per here te pare filluan te degjojne fjalet: “Enderr”, “deshira”, “projekte”, por mbi te gjitha “TE ARDHME”. Po me pelqenin si fjale dhe vendosa me gjithe qenien time ti coja deri ne fund, doja te behesha dikush ne jete dhe ku me mire sesa ne shkolle te fillosh bazat e tua te se ardhmes. Fillova te kem rezultatet me te mira, fillova te me mernin si shembull neper klase dhe mesim, mua qe dikur shembuj kisha vetem personazhet neper filma spanjoll dhe amerikan.

Vitet e shkolles kane qene vitet me te bukura te jetes sime. Pata nje moment te zi pas perfundimit te saj sepse brenda saj ndihesha e sigurt por ne perfundim te saj cfare do ndodhte me mua? A do arrija nje rezultat pas gjithe atyre sakrificave? Po. U ngrita nje mengjes dhe vendosa te shkoj pertej shkolles.

Bota e te rriturve ka vetem 1 rregull: “Mos prit nga te tjeret, por shko kapi vet enderrat e tua. “ Dhe ashtu bera, luftova, u pratikova, punova fort derisa arrita te zhduk cdo barriere psikologjike, artetonike dhe sociale. Sot nuk jam “une dhe semundja ime” sot jam “une dhe vetja ime”. Sot ngrihem ne mengjes jo me per te shkuar neper spitale dhe vizita, por per te punuar dhe plotesuar deshirat vetes time. Sot atje jashte nuk ka me njerez qe kthehen pas per te me pare, por njerez qe besojne ne mua dhe me komplementojne. Dhe me besoni, per nje si une komplimentet ta ngrejne shpirtin peshe. Sot me duket sikur cdo gje e shkuar ka qene thjesht nje enderr e hidhur, nje rruge qe zoti ma solli perpara qe ta beja, nje dhome ferri perpara se te hapja dyert e parajses. Dhe kjo parajse ka vend per te gjithe mendoj jo vetem per mua.

Per kete parajse zgjodha te flas sot, tju them se nese ja dola une mundeni edhe ju, nuk duhet te ndalemi perpara sfidave, nuk duhet ti themi vetes: “une jam keshtu nuk eci dot me perpara”, ndoshta nuk mund te ecni dot fizikisht por hej mos harroni kurre se “mendja te con kudo”. “Ktheheni piken tuaj te dobet ne pike force,” kjo fjali eshte gdhendur ne trupin tim sot, por nuk dua ta le me kaq pasi mesazhet pozitive nuk dua ti mbaj vetem per veten por edhe per ju. Ju nuk jeni diagnoza, por tek ju ben pjese dhe ajo, eshte karakteristik e juaja, por ajo nuk eshte ju. Le te pranojme sfiden qe jeta na ka dhene dhe te miqesohemi me te sikur ta kishim nje shoqe te ngushte, vetem keshtu gjerat do kthehen ne favorin tone.
Zoti kurre nuk do mundeshe te jepte nje peshe qe ti nuk do ishe i afte te ta mbaje dhe luftoje.
Zoti di cfare jep dhe kujt ja jep, nese nje dite jeni pertoke konsiderojeni vetem nje ushtar, te cilit betejat me te veshtira i caktohen atij.

Edhe te jesh i semure eshte ndjesi e kendeshme kur e di se ka njerez qe e presin sherimin tend si nje feste. Por jeta nuk eshte gjithmone nje feste, por per sa kohe qe jemi ketu le jetojme ne menyren tone.

Punoi: Sara P. (Copyright: Sarafine Blog)

Nje mashkull BLOGGER, “Pasion apo Rrugëtim drejt një Karriere”

Në mbarë vendet kohët e fundit, bota e modës ka pësuar ndryshime drastike…
Rikthimi i stileve të viteve 80, rikthimi i modeleve, ngjyrat, siluetat e veshjeve, kopertinat e revistave, mënyra sesi perceptohet një “veshje” sot. Të gjitha kanë pësuar nga një ndryshim.
Por një nga ndyshimet më të mëdha në këtë fushë hipnotizuese, kanë qënë ato…”BLOGGER”-et. Personat të cilët kanë nxjerrë nga loja të gjithë editoret e modës.
Cfarë është? Ose më saktë, cfarë do të thotë të jesh një blogger. Shumë persona e kanë këtë pyetje kur kjo fjalë permendet. Por a kanë vallë një shpjegim, i cili është i saktë, sikur sapo të ketë dalë nga fjalori?!…Përgjigja është: JO.
Jo, sepse perceptimi kundrejt bloggerave është i ndryshëm. Ka qasje të ndryshe në cdo person që interesohet mbi botën e modës.

Pak kohë më parë, kjo botë kaloi një nga “luftërat” më të mëdha ndonjëherë.
Beteja midis editoreve të VOGUE dhe bloggereve të afirmuara. Për editoret këto femra dhe meshkuj nuk ishin asgjë tjetër, përvec se disa njerëz të cilët bllokonin rrugët e Parisit, Milanos dhe Londrës. Por këta editorë “hundëpërpjetë” harruan që janë këto “qënie pa vlere, thjesht të bukura”, të cilat mbushnin rreshtat e parë në disa nga sfilatat më të mëdha të “Javës së Modës”.

Por ka dhe nga ata persona, për të cilët të qënurit një blogger, do të thotë që je një influencues, një “trendsetter”, një person i cili aspiron të inspirojë.
Tek këta njerëz, impakti që këto persona, tashmë të rëndësishëm kanë, është mjaft i madh. Sot të gjitha “cat-walks” janë të mbushura me kombinimet e street style, që krijohen pikërisht nga blogger-et.
Por po t’a pyesesh një blogger se cfare kuptimi dhe domethënie ka kjo fjalë? Përgjigja që do të të japin është thjesht: “Kënaqësi”. Një mënyrë për të shprehur atë se kush je pa patur nevojë të flasësh. Të bësh të tjerët të interesohen për ty thjesht nga pamja jote e jashtme, e me pas të shpalosesh brendësinë tënde.”
Kjo do te ishte dhe përgjigja ime…

Sot kjo industri aq sa e bukur dhe interesante, aq dhe e frikshme dhe e eger, ka shumë hyrje e dalje. Ka shume korridore të cilët permbajne intriga dhe sekrete, gjëra që pak nga ne e dinë të vërtetën që fshihet pas tyre. Largimet nga froni i një perandorie që ngre, në mënyrë kaq të papritur dhe ardhja në skenë e disa personazheve, për të cilët nuk ke degjuar më parë.

Eshtë një bote e eger, dhe është bërë e tillë akoma e më shumë. Në qoftë se më parë ti mund te ishe i pari që po krijoje një “look unik”, sot po të njëjtin look mund t’a kenë dhe disa të tjerë pas teje.
Ne qofte se sfilatat gumezhojne nga gjuhet gjermane, franceze, angleze, rralle te degjojne veshte shqip neper keto evente. Ne shtetin tone ka nga ato vajza te cilat e kane krijuar nje emer per vete, kane zene nje vend te denje ne kete shoqeri elitare. Per shembull: Armina Mevlani, Aureta, Jonida Maliqi, Ersi Ngjela, Aurela Hoxha etj.
Keto femra nuk jane bere te njohura brenda dite. Nuk kane realizuar bashkepunime brenda jave. Iu eshte dashur nje kohe e gjate. mund dhe fokusim ne ate cfare kane dashur te arrijne.
Por sa te tjera vajza shqiptare ka, te cilat nuk jane kaq te njohura. Sa meshkuj blogger ka, per te cilet pak jane ne dijeni. Kjo ndodh sepse kjo fushe, ky rang i modes nuk ka bere nje buje kaq te madhe ne vendin tone, sa ka bere ne mbare Europen.
Sot te krijuarit nje blog ne Shqiperi vjen pike se pari si nje deshire, me pas si nje menyre per t’u njohur ne vendin tend, dhe me pas, me nje sasi te konsiderueshme fati, per t’u afirmuar ne menyre internacionale.
Pra arrijme ne perfundimin qe ne qofte se nuk e ke pasion, ne qofte se nuk ka nje zjarr brenda teje qe te con drejt kesaj rruge, atehere nuk ia del dot. Te mendosh ne fillim per parate qe do te fitosh fale nje blogu, nuk ka dhe aq kuptim.
Por te duash te shpalosesh ate qe je, sensin tend te modes, menyren sesi te e prcepton “te bukuren”, kjo po qe ka dhe ben sens. Prandaj ji vetvetja, beji qejfin vetes dhe ploteso deshirat e tua, pa dashur dicka ne kembim, qe ne fillesat e para.
Mundohu te jesh me e mira per veten tende, jo per te tjeret, por beje kete gje duke u dukur bukur…:P

Ndiqeni Ninin ne profilin e tij ne instagram https://www.instagram.com/nini_feshti_

Një kokërr e vogël…shumë mundësi! E kemi fjalën për gatime ;)

Një kokërr e vogël…shumë mundësi

Një kokërr e vogël shumë mundësi. Po shumë kokrra të vogla imagjinoni dot se sa shumë mundësi të pafundme? Nuk e di nëse po më kuptoni, por unë e kam fjalën për orizin, bajamen, arrat, stikat, kasion, pekanin, lajthinë dhe kikirikun. Secila nga kokrrat e lartpërmendura është një pjesë e rëndësishme e mozaikut të shijes. Janë plotësuese në shijen e shumë recetave.

Mbi tavolinën e punë më pëlqen të mbaj vazo të mbushura me kokrrat e vogla. Shpesh herë luaj dhe humbas në mendimet e shumta plot dëshirë për të përgatitur receta të reja me to. E gjersa ato lëvizin nëpër duart e mia e në fund bien mbi tavolinë për të lëshuar një zhurmë që shënon fillimin e recetës së re. Një recetë e re, një shije më shumë në historinë e kujtimeve të cilat i shoqërojmë me ushqimin që nuk është as më pak e as më tepër se sa një detaj lumturie në rutinën tonë ditore.

Rutina ditore nuk fillon shpesh herë pa qumësht. Nga e hëna në të djelë e nga e djela në të hënë, qumështi mund të jetë me shije të ndryshme vetëm me dy hapa. Qumështi i përftuar nga kokrrat tona plotë shije bëhet aq shpejtë. Sa hap e mbyll sytë ju keni përpara syve një gotë me shije.

Jeni kurioz për recetën? Mos u lodhni për të kërkuar recetën sa andej këndej sepse e keni të shkruar më poshtë.

  1. Le të fillojmë me orizin, të cilin e ziejmë më parë dhe më pas e vendosim në një blender së bashku me ujin …dhe ja qumështi i orizit është gati.
  2. Bajamet i vendosim për disa minuta në ujë të nxehtë që t’ju heqim lehtë lëkurat e tyre më pas i kalojmë së bashku me ujin në blender që të pëgatisim qumështin.
  3. Njësoj si për bajamen veprojmë edhe për lajthin dhe pistakion. Ndërsa për kikirikun, arrën, pekanin dhe kasion veprojmë duke i vendosor direkt me ujin në blender.
  4. Mos harroni që ta kulloni me napë ose me nje sitë qumështinë pasi e keni përgatitur. Pasi keni përftuar bazën mund të luani me shijet sipas dëshirës.
  5. Qumështit të bajames i shtojmë mjaltë, vanilje ose kanellë. Shije që i shtojmë edhe në qumështin e arrave apo të lajthisë, pistakios apo kasios.
  6. Për një shije më të veçantë qumështit të bajames i shtojmë tumeric, ndërsa atij të lajthisë i hedhim kakao.
  7. Qumështit të pekan i shtojmë mjaltë, dhe sipas preferencës edhe arrë moskat. Mos harroni që të gjithë këtyre llojeve të qumështit ti shtoni pakëz fare krip.

Qumështin që keni përftuar mund ta përdorni si ingredient në receta të ndryshme. Atë të orizit mund ta përdorni në ëmbëlsira me krem, supra, salca, si dhe në gatime të ndryshme aziatike. Qumështin e kasius mund ta përdorni për puren e patateve, kafen, muffins, pancakes, si dhe për të përgatitur tërshërën. Ndërsa qumështin e bajameve e përdorim në smoothies, akullore shtëpie, tostin francez, kremin e spinaqit dhe salcat për makaronat.

Nëse dëshironi që të përgatisni vetë gjalpin e bajames, pistakios, arrave, lajthive apo kikirikave mos hezitoni sepse shumë e thjeshtë. Për të gjitha llojet veprohet njësoj:

  • Vendosni në blender për rreth 20 -25 minuta.
  • Pasi të shikoni që në enë ka një masë kremoze mund të filloni të mendoni për shijet plotësuese.
  • Copëzat e çokollatës, lëkura limoni, lime e portokall, kanella, karafili, vanilja, xhinxher apo dhe speci djegës mund të jenë shijet me të cilat ju mund të plotësoni aromat e gjalpit që keni përgatitur.
  • Me gjalpin mund të përgatisni biskota apo të lyeni bukën dhe frutat për një mbasdite në shoqërinë e librit apo miqve..
Nga Aristela Anagnosti
lule diellit

“Ndoqa ëndrrat me nji lule diellit “

 

Ndoqa ëndrrat me nji lule diellit

 

Sa e vështirë është të ndjekësh ëndrrat në një shoqëri që të stimulon të ndjekësh paranë. Atë që duhet dhe kur ajo nuk është e duhura?

 

Përshëndetje lexues të Hinka-s. (:
Unë jam Kristiana, një klishe prej andrrash t’pabotume, e t’mbylluna n’sirtare prej 23 vitesh jete, thënë ndryshe vajza që qëndron pas blogut njilulediellit.com.

 

Po përtej prezantimeve klishe, më lejoni t’ju tregoj se çfarë është Nji lule diellit?

 

Nji lule diellit, është blogu im, që pas disa tentativash vendosa më në fund ta rihapja, pas një pushimi që zgjati më shumë nga ç’e kisha menduar unë. Është nji qoshe letrare pa korniza, po për këtë do ju flas pak më poshtë.

 

Them rihap pasi eksperienca ime me të paturin një blog i cili shihte kah letërsia nis rreth tre vite më parë, kur koncepti dhe ideja e blogut, ishte shumë i pazhvilluar dhe postimet ishin jo fort të rregullta, jo në cilësinë që një blog i mirë duhet të ketë për të qenë i suksesshëm. Kështu nisur nga disa probleme teknike që pata në atë kohë, dhe nga impenjimet e mia universitare, vendosa t’i jepja vetes pak pushim.

 

 

Sa kohë dhe ëndrra u deshën që të mbërrija tek Nji lule diellit?

 

Shumë, definitivisht, shumë!
Rruga për të mbërritur tek blogu ku shkruaj sot, fillon para shtatë vitesh. Ndodhi që ndërsa lexoja postime në facebook, më lindi ideja e çuditshme të eksperimentoja me të shkruarin. Të mos isha vetëm një lexuese, por pasionin për librat të mundohesha ta hidhja diku, e mbase dilte diçka e mirë. Dhe kështu bëra.

 

Shkrimi i parë ishte i mirë dhe isha e habitur nga grumbujt e fjalëve që deri në atë kohë i kisha mbajtur vetëm për vete. Me ditët që ecnin pastaj, nisa të eksperimentoja, të shkruaja shumë më shumë, derisa një ditë, vendosa të hap një faqe në facebook. Ku përtej anonimatit që ajo platformë më ofronte, të mundesha të ndaja veten dhe shkrimet e mia, me persona të tjerë.
Dhe asnjëherë nuk ka qenë e lehtë!

 

Faqja e parë Për Ty, ishte ajo që nisi si një dedikim që ua bën rrahjeve të para të zemrës në adoleshencë, e që vazhdoi pastaj si impenjim me kohë të plotë. Ku e trembur nga paragjykimet e një shoqërie si kjo jona që dashurinë e quan si turp. Nuk guxova asnjëherë të tregoja se ajo ishte imja. Pastaj pas dy vitesh punë, vendosa ta mbyllja dhe të hapja një të re. Pjesë e imja, atë që zotëroj edhe sot, e që u bë dhe ura ime lidhëse me idenë e të paturit një blog.

 

Kështu dy vite më parë, bashkë me një mikun tim, menduam të eksperimentonim për të hapur një platformë online. Ku letërsia të monetizohej dhe unë të dilja nga qoshka ime e facebook-ut e t’i jepja ëndrrave dhe letërsisë, të tjera trajta. Nuk po jua shpjegoj gjithë rrugën që më është dashur për të mbërritur këtu ku jam sot. Pas blogjesh që i hapëm e i mbyllëm, më në fund vendosa të ngulja rrënjët diku. Për të nisur rrugëtimin e letërsisë që unë doja të ndaja me të tjerët.

 

Nji lule diellit, janë gjithë fjalët ku kam fshehur sa herë diellin e fjalëve që donin të dilnin e unë fshihesha pas frikës të së pakuptuarit!

Përse një qoshe letrare pa korniza?

Kjo frazë përfaqëson më së miri qëllimin e Nji lule diellit.
Duke ardhur nga një eksperiencë shtatë vjeçare me të shkruarin në platforma online. Nuk doja të hapja vetëm një blog ku të mund të shpërndaja shkrimet e mia dhe aq. Tashmë një eksperiment të tillë, e kisha konsumuar në facebook. Qëllimi ishte të vendosja letërsinë në një fokus. Ku ajo qëndron përtej kornizave të mërzitshme e që ndonjëherë e largojnë lexuesin e ri duke e drejtuar atë kah rrjeteve sociale.

 

Nji lule diellt vjen si një platformë, ku Letërsia shfaqet paksa më argëtuese më gjithëpërfshirëse. Më reflektuese, përmes artikujve të ndryshëm letrarë a reçensioneve të librave. Ku secili zgjedh të lexojë letërsinë që më shumë i pëlqën, e të hedhë ura lidhëse me librin.

Përse Nji lule diellit?

Kur vendosa të rikrijoja blogun, një qoshe letrare përtej kornizave, e doja si diçka që të ishte krejt personale e gjithëpërfshirëse në të njejtën kohë. Kështu vendosa të dal nga klisheja e emër mbiemër . com, dhe vendosa Nji lule diellit.
Lulet e diellit janë lule plot dritë, që përcjellin kaq jetë dhe gjallëri, dhe nuk mund të zgjidhja diçka tjetër për të përshkruar më së miri veten.
Përse nji dhe jo një?
Sepse mendoj se fjalët në dialekt, tingëllojnë më bukur, dhe dashurinë time për të folurën në gegnisht. Doja patjetër ta integroja në këtë qoshkë letërsie.

Dhe sa ëndrra duhet të konsumosh për të ndjekur një me lule dielli?

Asnjë. Unë nuk kam konusmuar asnjë ëndërr, vetëm kohë. I kam ndjekur të gjitha nji nga nji, edhe nësë ndjekja e tyre më ka bërë të dështoja. Unë ende nuk jam në pikën ku dua të jem. Ende nuk po bëj gjërat që unë dua të bëj.
Nji lule diellit është akoma në hapat e nji fëmije që sapo ka filluar të ecë. Po unë nuk dua të lejoj që frika për të dështuar, të më lerë pa provuar.

Ju ftoj të bëheni pjesë e blogut e të zbuloni letërsinë që më shumë ju pëlqen. Përmes shkrimeve e relfektimeve letrare.

Gjithashtu mund të më ndiqni në Instagram @kristianamihani dhe facebook @Pjesë e imja.

Lexim të këndshëm. (:

handmade

Handmade crafts, pasioni më i madh i Xhoit

Ky artikull vjen me dëshirën e madhe tonën për të promovuar dhe vlerësuar Xhoin, një vajzë me shpirt artistik dhe e rrethuar nga pasioni për të realizuar punime handmade. Të gjithë ju që ju pëlqejnë gjërat e personalizuara handmade dhe doni të jeni ndryshe nga të tjerët, ju sugjerojmë ta lexoni historinë që Xhoi ka vendosur ta ndajë me ne.

Përshëndetje ndjekës të “Hinka”!

Unë quhem Xhoina Salaj dhe jam 19 vjeç. Jam në prag të përfundimit të maturës dhe dëshiroj të studioj në Fakultetin e Gazetarisë. Pasioni për këte degë lidhet me faktin e të shkruarit dhe të folurit. Të cilat më kanë shoqëruar kudo, duke mos më lënë asnjëherë në baltë. Por gazetaria nuk është pasioni im i vetëm. Pavarësisht angazhimeve të mia, si me magji e gjej gjithmonë kohën e lirë për t’u marrë me shumëllojshmëri idesh kreative. Më pëlqen të qëndis! Po vërtetë është e kohës së vjetër, por më besoni është diçka e mrekullueshme.

Më pëlqen që përveç dhuratave që miqtë apo njerëzit e mi të dashur marrin në raste festash apo ditëlindje, t’u dhuroj atyre edhe një kartolinë handmade të mbushur plot me detaje dhe kujtime.

Apo një kavanoz të mbushur me arsye pse i dua. Tekste këngësh që përshkruajnë dashurinë time ndaj tyre. Një kornizë mbi të cilën vizatohet bukur një shprehje motivuese, pozitive për ditët e tyre melankolike. Më pëlqen t’i bëj të lumtur ata me gjëra të vogla. T’u tregoj në çdo kohë rëndësinë që ata mbartin!

 

Po ju njoh më mirë me botën time të vogël, por plot me ngjyra. Të gjithëve na ka ndodhur të marrosemi pas një t-shirt në vitrinë për një detaj apo një shprehje të veçante që ka. Mua për vete shumë herë. Por tani nuk bëj gjë tjetër veçse marr një bluzë të timen, e vendos në gjergjef (mjet i cili ndihmon në proçesin e qëndisjes). Vizatoj detajin me të cilin kam rënë në dashuri dhe e qëndis.  Kështu arrij në konkluzionin se bluza ime është 100 herë më e bukur se ajo e shtrenjta në dyqan. Më poshtë janë vetëm disa prej punimeve të mia, por ato më pikantet.

 

Punimet në dru janë gjithashtu një pasion i imi.

Herën e parë që u hasa me artin e quajtur String art, kureshtja për ta provuar nuk më la të qetë. Materialet e domosdoshme kushtojnë shumë pak dhe rezultati është i mrekullueshëm. Në foton më poshtë janë disa prej dhuratave që unë kam krijuar, të cilat zbukurojnë shtëpinë time.

 

Për ditëlindje të veçanta idetë janë të pafundme, mjafton vetëm pak durim i miksuar me dashurinë ndaj atij personi. Unë kam krijuar një tortë prej kartoni e cila të jep përshtypjen e një torte të vërtetë dhe të cilën mund ta mbushësh me karamele të ndryshme. Kutitë në formë zemre të mbushura me lule dhe çokollata janë mjaft në modë. Të gjithë mund ta bëjmë një të tillë nëse dëshirojmë dhe ta dekorojmë sipas dëshirës. Kartolinat 3D ose ato me detaje të janë të preferuarat e mia.

 

 

Epo këto janë pasionet e mia, to do small things with great love!

Mund t’iu duken fjalë klishe por kur njeriu merret me diçka, arrin të njohë aftësitë dhe defektet e veta. Zbulon ato çfarë i pëlqejnë dhe jo. Mua më pëlqen të qëndroj me njerëz të cilët merren me diçka, (nuk e kam fjalën që krijojnë ato që krijoj unë). Por njerëz që e mbushin kohën e tyre me energji pozitive në mënyra të ndryshme (dikush në makeup, dikush në pikturë). Dua të them nuk e kalojnë kohën duke folur për të tjerët, por duke kënaqur shpirtin e tyre dhe duke mbushur plot dashuri zemrën e të tjerëve, me ato që ata dinë të bëjnë më mirë.

 

Për të parë më shumë rreth atyre që unë krijoj mund të më ndiqni në Instagram: xhoinaaa

 

Pesë këshilla të thjeshta mbi të lexuarit nga Rea

“Një tufë rrezesh nëpër RE”

Unë jam Rea ose edhe më shkurt RE. Para dy vitesh zgjodha të studioj mbi botën financiare dhe atë bankare, duke ënderruar se me shumë vullnet, studim dhe përpjekje do arrija të realizoja objektivat për një karrierë të suksesshme.

 

Në mendjen time e kam vendosur prej kohësh tanimë, pas përfundimit të studimeve, të cilat dëshiroj t’i zgjeroj edhe më tej, tetë orë në ditë do i shpenzoj duke u endur mes numrash, bilancesh e kredive bankare, por gjashtëmbëdhjetë të tjerat do vallëzoj mes shkronjash, librash e letërsisë.

 

Prej dashurisë time për librin, përkushtimin në të lexuarin qysh prej vegjelisë së hershme dhe dëshirës që pasioni im të shërbejë si frymëzim për bashkëmoshatarët e mi dhe të kthehet në një urë lidhëse për t’i afruar ata me librin, ndërmora para pak muajsh hapin e rëndësishëm të krijimit të blogut tim ”Një tufë rrezesh nëpër RE”.

 

Blogu ka karakter letrar dhe shërben në promovimin e librave, letërsisë, të lexuarit dhe krijimtarisë sime artistike.

Fillimisht dëshiroj të rrefej pak rreth kuptimit të titullit ”Një tufë rrezesh nëpër RE”. Në pamje të parë shumica e njerëzve nuk entuziasmohen kur shohin retë të pushtojnë qiellin (të paktën ata që dashurojnë ngrohtësinë dhe diellin). Jeta, përditshmëria, veset njerëzore, historitë dhe përjetimet mbështillen shpesh prej resh të zymta dhe ne të gjithë jemi pajtuar me këtë realitet. Por letërsia dhe arti i të shkruarit duhet të jenë ‘Kepi i Shpresës së Mirë’! Aty ku secili gjen paqe, ngrohtësi, frymëzim dhe shplodhje. Çdo shkrim në blog realizohet me shumë përkushtim. Qëllimi i vetëm i të cilave është të sjellin në tufë me rreze në monotoninë që shpesh na kaplon.

 

Një blog letrar si ”Një tufë rrezesh nëpër RE” synon të rikthejë letërsinë dhe të lexuarit në vëmendje të të rinjëve, të cilët duket se e kanë braktisur masivisht librin. Të shkëputësh marrëdhënien me librin do të thotë të refuzosh nga jeta jote miqësinë e një miku besnik, një këshilluesi, i cili nuk do të braktisi kurrë. Dashuria për librin mbillet në shpirtin njerëzor. Detyra për këtë i takon familjarëve dhe edukatorëve kur vogëlushi jeton ende mes përrallave dhe ëndërrimeve të fëmijërisë. Me vitet që kalojnë ai fidan kthehet në një pemë të fortë, të bukur, plot lule shumëngjyrëshe, gjelbërim dhe fruta, të cilat të shërbejnë përgjatë gjithë jetës.

 

Dëshira ime më e madhe është që lexuesit e mi të përqafojnë letërsinë duke u frymëzuar nga shkrimet dhe artikujt që lexojnë nga krijimtaria ime. Ajo çka unë sugjeroj çdo javë është një letërsi klasike. E pavdekshme, përcjell vlera, kulturë dhe të bën të apasionohesh pas saj.

Blogu është ndërtuar mbi tre rubrika kryesore:

Së pari, ‘’Nëpër re’’, ku unë si mes resh ndaj me lexuesit e mi pjesëza shpirti. Krijimtarinë time letrare e cila lidhet tërësisht me ndjenjat njerëzore dhe realitetin e problemet e dhimbshme shoqërore. Këto paraqiten në një reflektim të ndërthurur me natyrën e cila ndjen, përjeton dhe reagon për çdo emocion njerëzor.

 

Së dyti, rubrika ‘’Aromë librash’’ i dedikohet tërësisht artikujve mbi letërsinë, librave të zgjedhur, leximit dhe kohës që secili prej nesh i kushton të lexuarit.

 

Së treti, rubrika ‘’Klubi i Librit #rrëmbelibrin’’ është më e vecanta dhe një nga më të dashurat për lexuesit. Në Klubin e Librit lexojmë së bashku, diskutojmë dhe ndërtojmë miqësi të reja, përveçse ushqejmë shpirtin me letërsi të mirë dhe plot vlerë.

Dëshiroj që me lexuesit e Hinka.al dhe lexuesit e mi të ndaj pesë këshilla të thjeshta mbi të lexuarit.

1) Të mos gjesh kohë për t’u zhytur në një libër cdo ditë është thjesht një justifikim. Mirëorganizoje ditën. Mos e lejo veten të rrëzohesh në grackën e rrjeteve sociale, të cilat na e vjedhin kohën pa e kuptuar.

2) Të lexuarit të pasuron fjalorin dhe një artikulim i mire nuk të lë kurrë në baltë.

3) Duke lexuar nuk harron të shkruash gjuhën tonë pa gabime drejtshkrimore dhe sintaksore. Mos harro, një njeri i cili bën shpesh gabime drejtshkrimore ka gjasa të mos merret shumë seriozisht.

4) Nëse të mungon motivimi për të rrëmbyer një libër bashkohu me Klubin e Librit #rrembelibrin. Superfuqia jonë është të frymëzojmë të tjerët, po e jotja?

5) Kultura e të lexuarit te të rinjtë është zbehur. Por me kalimin e kohës dikush që nuk i ndan librat nga duart, mëson të mos dijë të jetojë pa to! Ktheje librin në një domosdoshmëri për ty, në ushqim për shpirtin dhe stërvitje për mendjen.

 

Në përfundim, ju ftoj të gjithëve në ‘’Një tufë rrezesh nëpër RE’’! Aty ku do të gjeni gjithçka mbi letërsinë dhe librat, dhe mbi të gjitha do gjeni miq besnik.

Mos harroni, asnjë RE nuk është aq e zymtë sa rrezet të mos mundin të depertojnë…

Për më shumë informacion rreth blog-ut, më ndiqni në Instagram: reasdailydiary

boho

Tendencat boho në look-un e Matildës!

Në këtë artikull le të gjejmë pak frymëzim tek Matilda, një vajzë që sa më tepër e njeh, aq më tepër ndjesi pozitive të fal. Ajo na tregon për pasionet e saj dhe frymëzimin që ajo gjen në stilin boho apo boheme. Këto detaje do ti gjeni në blog-un e saj: Matilda Terolli

 

“Përshëndetje!

 

Vajza që do ta bëjë më pozitive këtë botë dhe ti dhurojë nga dashuria e saj… Kështu dua të prezantoj veten. Dua të jem vajza që të lërë gjurmë jetë-ndryshuese në këtë realitet që jetojmë.

Aktualisht punoj në një fondacion që ju vjen në ndihmë njerëzve në nevojë. Ndoshta kjo fushë nuk ka të bëjë shumë me modën, por i lidh dashuria ime për të dyja. Dua të jem afër njerëzve që kanë nevojë, që nuk u dëgjohet zëri, afër fëmijëve që u mungon buzëqeshja. Kurse dashuria për fashion ka qenë aty që në moshë të vogël, mundohesha gjithmonë ti kombinoja ato që vishja, edhe pse skisha shumë mundësi atëherë.

 

Kjo dëshirë rritej me ritmin që edhe unë rritesha. Deri sa një ditë vendosa të hap një blog timin për të gjitha vajzat që duan të gjejnë veten, të ndihen  të bukura me pak buxhet. Nuk isha shumë për ndryshime të mëdha në fillim. Isha vajza me flokë të gjata gjithë jetës sime dhe në stilin tim jeans, xhinse çdo ditë 😛 Tani nuk them më: ‘bobo mendimi i të tjerëve’! Flokët e mia janë më të shkurtra, të kuqe (siç nuk e kisha menduar kurrë që mund ti bëja) dhe mundohem të ndjek modën. Por mbi të gjitha zgjedh veshje me të cilat unë ndihem rehat dhe me hijeshi. Për shkak se duhet të përshtatesha edhe në punë, kam eksploruar si në stil më class, casual, sport. Por tani kam gjetur veten – boheme.

 

Veshjet boheme, boho, gypsy janë të rehatshme, gjithmonë në modë dhe përfaqësojnë një shpirt të lirë 🙂 Në postimet në vazhdim do sjell shumë outfit-e në stil bohem. Jashtë punës, gjithashtu më pëlqen të pikturoj dhe të fotografoj. Kur kam kohë të lirë më pëlqen ti stiloj vetë rrobat e mia dhe ti ndryshoj ato. P.sh. si tek fotoja më poshtë. Perlat që kam vendosur tek xhinset dhe një këmishë e thjeshtë dhe normale e sjellë në off-shoulder.

 

 

Një pasion tjetër, që do të marrë formë edhe si projekt së shpejti, ka lidhje me handmade dhe stilin boho.

Po punoj fort për të realizuar ëndrrat e mia dhe kam gjetur frymëzimin e nevojshëm. Megjithëse është e vështirë kur nuk ke kohë ti përkushtohesh të gjithave. Dita ime fillon në 8:00 dhe mbaron në 20:00. Në punë, në shkollë dhe  familja. Prandaj unë kam gjetur disa zgjidhje që ma lehtësojnë ditën dhe ti përkushtohem vetes, pasionit tim për fashion dhe çdo gjëje tjetër.

 

  1. Zgjidhni veshjen në darkë – Në darkë unë kam kohë për të zgjedhur çfarë do të vesh, si ti kombinoj dhe ti hekuros. Më besoni në mëngjes nuk më del koha dhe mund të fle pak më tepër.
  2. Bëni një makeup të lehtë – Në punë është mirë të përdorim pak makeup dhe për mua sa më natyrale aq më mirë.
  3. Niseni ditën me pozitivitet – Zgjohuni pak më shpejt, bëni një dush, hani mëngjesin dhe pini kafen, vendosni muzikën tuaj të preferuar dhe ji mirënjohes që po shijon një ditë të bukur.
  4. Bëni një axhendë – Të ndihmon shumë të planifikosh ditën dhe javën. Unë vendos në fillim gjërat më të rëndësishme për të bërë. P.sh. vendos kur do bëj fotot e radhës, kërkime për fashion, detyra në shkollë, handmade etj.

Për më tepër, Matildën e gjeni në Instagram: Matilda Terolli

 

këngëtare

Raffie Raff, një këngëtare shqiptare në Greqi!

Rafaela Haxhi ose siç njihet ndryshe me emrin e artit Raffie Raff, tashmë është një këngëtare në shtetin fqinj, Greqi.

Raffie Raff është një vajzë nga qyteti i Sarandës. Në moshën 8 vjeçare ka emigruar së bashku me familjen e saj në shtetin helen. Si u bë kënga pasioni i saj më i madh, rruga që ndoqi në jetë dhe përvojat që kaloi për të patur sukses, do t’i lexoni në rrëfimin e saj nostalgjik.

 

Pasioni im dhe studimet e mia nuk kanë asnjë lidhje me njëra-tjetrën. Dega inxhinieri informatike është diçka që vendosa të merresha kur u rrita. Por kënga është pjesë e pandarë e jetës sime që kur unë mbaj mend ekzistencën time. Kam shumë kujtime të bukura nga vitet e fëmijërisë që kalova në Shqipëri. Në të gjitha pjesë bën kënga. Këndoja kudo dhe kurdo duke dashur gjithmonë të tërheq gjithnjë vëmendje. Dhe jo vetëm duke kënduar, por edhe duke i bërë njerëzit e mi të dashur gjithnjë për të qeshur me veprimet e mia prej çapkëneje.

 

Mbaj mend babanë tim i cili na inçizonte mua, motrën dhe vëllain tim duke kënduar dhe duke recituar. Besoj se aty ka filluar të bëhet më e fortë dëshira për të kënduar. Kam qenë e vogël kur familja ime vendosi të emigrojë në Greqi dhe mu desh një kohë e gjatë që të filloja të përshtatesha dhe të merresha sërish me këngën. Pasi vitet kalonin dhe tashmë gjuhën greke e kisha mësuar shumë mirë, fillova të këndoja në festat e ndryshme që organizonte shkolla.

Kur mbusha 18 vjeç përjetova përvojën e parë të inçizimit në një shtëpi diskografike.

Që nga ai moment mikrofoni ka qenë pjesë e pandarë e jetës time. Dhe një përvojë sillte një tjetër dhe kështu me rradhë. Pas përfundimit të studimeve, nisa të këndoja në skena të ndryshme live në Athinë. Skena është vendi ku unë ndjehem vetvetja dhe njeriu më i lumtur në botë. E di shumë mirë që të merresh me muzikë nuk është aspak e lehtë, por pasioni dhe dëshira e madhe që kam për këngën, më japin gjithmonë shpresë dhe ma bëjnë jetën më të bukur.

 

Raffie Raff në qershor të 2017 është bërë pjesë e këngës ‘No Puedo’ në bashkëpunim me Tosin Martyns. Një këngë shumë ritmike dhe verore me muzikë të producentit Rocfellaz (Sotiris Lepetzidis).

E gjeni në youtube:
Rocfellaz & Goodfella feat. Raffie Raff & Tosin Martyns – No Puedo – Official Music Video

 

Tashmë, Raffie Raff pjesën më të madhe të kohës e kalon në shtëpi diskografike, duke inçizuar demo dhe duke shkruajtur këngë të ndryshme. Stili që i pëlqen më shumë është muzika RNB, por e dashuron shumë dhe muzikën JAZZ, POP dhe RAP. Është duke përgatitur disa projekte për të ardhmen, të cilat nuk do vonojnë ti paraqesë për publikun.

 

Siç do ta kuptoni edhe vetë, ajo punon në tre gjuhë të ndryshme shqip, greqisht dhe anglisht. Madje duke e pyetur se në cilën gjuhë i pëlqen më shumë të këndojë, thotë pa u menduar fare që i pëlqen në gjuhën shqipe. Gjuhën e vendit ku ka lindur dhe ka mall e nostalgji.

 

Raffie Raff veçon jo vetëm për stilin e saj të kënduarit, por edhe në të veshur. Është një personalitet të cilin nuk do e harroni lehtë. Ashtu siç të bën për vete me çiltërsinë dhe humorin e saj, të tërheq edhe më shumë serioziteti dhe përkushtimi i saj për muzikën. Mezi presim të dëgjojmë projektet e reja nga kjo këngëtare kaq e veçantë dhe stafi i hinka.al i uron suksese të mëtejshme.

Iva Dhami

skincare

Këshilla për një mirëmbajtje perfekte të lëkurës!

Skincare, mirëmbajtja e lëkurës

Të gjitha ne femrat duam të kemi në pamje të kuruar dhe të bukur. Të ndjekim trendet e reja përsa i përket fashion-it, make-up-it dhe skincare. Pikërisht tek kjo e fundit doja të ndalesha dhe të ndaja këshillat e mia me lexueset e këtij artikulli. Vajza… është momenti që ato lekë të cilat i shpenzoni mbi produkte të shtrenjta makeup-i, t’i shpenzoni në skincare. Për ta shqipëruar dhe në të njëjtën kohë për ta THEKSUAR, bëhet fjalë për mirëmbajtjen e lëkurës. Është koha të hiqni dorë nga fondatinat, që ndryshe u themi full coverage.  Lëreni lëkurën të marrë ajër!!

 

 

E bukura nuk është të mbulosh imperfeskionet e tua, por ti kurosh ato.

Më poshtë do ju japim disa këshilla personale të cilat do ju ndihmojnë që fytyra juaj të fillojë të gjallërohet.

 

Fillo duke rralluar ato dhjetra produktet e marketit që vendosni çdo mëngjes në fytyrë.
Sa prej jush pasi lajnë fytyrën përdorin një tonik? Mos më thoni që ka ditë që harroni dhe hidratuesin?! Sa prej jush ka bërë kërkime online për llojin e lëkurës tuaj? Çfarë problematikë keni me lëkurën? Si mund ta trajtoni? Pyetjet më lart janë për t’ju nxitur të filloni kërkimet në google për atë çka ju shqetëson. Ose konsultohuni me një dermatolog/e.

 

Unë personalisht, kam pasur një eksperience jo të mirë me lëkurën. Ka qënë një periudhë, për fat të keq, jo e shkurtër. Dhe më e keqja ka qënë se po njësoj siç bën një pjesë e mirë e juaja, bëja dhe unë. Çdo mëngjes do ngrihesha një orë e gjysëm përpara për tu lyer, sepse pa dorashka fare, e kisha kompleks. Nuk mund ta imagjinoja që njerëzit të më shikonin me një lëkurë të mbushur me akne apo njolla tek-tuk. Oh po, i kisha zili vajzat me lëkurë të pastër, pa akne, pa njolla, pa pore të stërzmadhuara, pa yndyrë në lëkurë…

 

Kështu pra, një ditë duke parë video në youtube u inspirova aq shumë për t’iu përkushtuar lëkurës, sa që të nesërmen shkova në një farmaci dhe bleva një larës për lëkurë të yndyrshme dhe një hidratues.

Pikërisht nga këtu do ta filloj:

Larësi, duhet të jetë i pashmangshëm në rutinën tuaj, dy herë në ditë minimalisht. Duhet t’i përshtatet llojit të lëkurës suaj. Nëse keni një lëkurë të yndyrshme, përdorni një larës që pastron në thellësi, por dhe që kontrollon sebumin në lëkurën tuaj. Për një lëkurë të thatë, përdorni një larës pa acide, hidratues, që mos të përfundoni me harta të thata në fytyrë. Ndërsa për lëkurë sensitive, duhet të jeni akoma më të kujdesshme në zgjedhjet tuaja.

 

Por unë nuk jam specialiste. Nuk mund të të them shko bli këtë artikull, në këtë vend. JO ! Duhet të konsultohesh me një specialist/e, qoftë edhe në një farmaci.

 

Lëkura është pjesë e jotja, e të njohurit veten. Të mirëmbajturit po ashtu tregon çka je, sa e vendosur je që të bëhesh më e mira e vetes tënde. E di që mund të duket pak mainstream kur them që mos ki turp nga lëkura që ke poshtë make up-it, por realisht pamja e jashtme nuk është gjithçka. Kështu që, jepi kohë vetes të mësosh, të përmirësohesh, të jesh femër.

By Vanessa